ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಾನಂದುಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಕೈಗೊಂಡ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲ ದೊರೆತರೆ, ತೃಪ್ತಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ತಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರತಿಫಲ ಸಿಕ್ಕರೂ ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಅನ್ವೇಷಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ-ಅವರು ತಮಗೆ ಇಂತಿಷ್ಟು ಪ್ರತಿಫಲ ದೊರೆತರೆ ಸಾಕೆಂದು ಕಾರ್ಯಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಖ, ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಅಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನು ಸುಖಸಾಮಗ್ರಿಗಳಿವೆಯೆಂದು ಗಮನಿಸದೆ, ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿರುವ ಎಷ್ಟೋ ಸುಖಸಾಧನಗಳು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಕೊರಗುತ್ತಾರೆ. ವಿವೇಕಿಗಳು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡಿಯಾದರೂ ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಧರಿಸಲು ಶೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ, ಕಾಲೇ ಇಲ್ಲದವನನ್ನು ನೋಡಿ ತಾನೇ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡು, ಕೊರಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನಂತೆ! ‘ಇರುವ ಭಾಗ್ಯವ ನೆನೆದು ಬಾರನೆಂಬುದನ್ನು ಬಿಡು, ಹರುಷಕ್ಕಿದೆ ದಾರಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಡಿವಿಜಿಯವರು. ಇತರರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊರಗದೆ, ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಜೀವಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಶ್ರೀರಂಗಮಹಾಗುರುಗಳು ನುಡಿದಿರುವ ಈ ಮಾತುಗಳು ಸ್ಮರಣೀಯ- ‘‘ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವತ್ತೂ ತನಗಿಂತ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದವರನ್ನು ನೋಡಿ ತಾನು ಹಾಗಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ ಇದ್ದದ್ದರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸುಖಹೀನನಾಗಬಾರದು. ತನಗಿಂತ ಕೆಳದರ್ಜೆಯವರನ್ನು ನೋಡಿ, ‘ನಾನು ಎಷ್ಟು ಅನುಕೂಲವಾಗಿದೇನೆಪ್ಪ! ದೇವರು ಇದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ಇದೇ ಲಕ್ಷ, ಇದೇ ಕೋಟಿ’ ಎಂದು ಇದ್ದದ್ದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸುಖಿಯಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕು. ಇದು ವಿವೇಕ’
