ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನದಿಯೊಂದು ಓಡುವ, ಅದೂ ಪ್ರೇಮದ ನದಿಯೊಂದು ಸಾಗುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಚೇತೋಹಾರಿ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ನಂದನವನವಾಗಿರಬೇಕಿದ್ದ ‘ಮನುಷ್ಯ’ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಏನೇನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ ನೋಡಿ! ‘ನಾನಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇರಬೇಕು’ ಎಂಬ ಅತಿಯಾದ ಸ್ವಾರ್ಥ, ‘ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಆಗಬೇಕು’ ಎಂಬ ದುರಾಸೆ, ‘ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆಯಬೇಕು’ ಎಂಬ ಹುಚ್ಚುಹಠ, ‘ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ’ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ, ಬೇರೆಯವರ ಉತ್ಕರ್ಷವನ್ನು ಸಹಿಸದ ಅಸೂಯೆ, ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಮೋಸದ ಭಾವನೆ... ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅಸೂರರು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಆಯುಧಪೂಜೆ, ವಿಜಯದಶಮಿ ಆಚರಿಸಿ ಏನು ಫಲ? ಹೃದಯವೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಲ್ಮಶಗೊಂಡಿದೆಯೆಂದಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ, ಮಮತೆ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಮಮಕಾರ, ಕರುಣೆ, ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆ, ಸಹಾನುಭೂತಿಯಂಥ ಸದ್ಗುಣಗಳು ವಾಸಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಈ ಮೌಲ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಮರಣ ಹೊಂದುತ್ತಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ, ಬದುಕು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ರಣರಂಗವಾಗುತ್ತಿದೆ.
