ಈ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಮದುವೆ ಮತ್ತು ವಾರಸುದಾರಿಕೆಯಂಥ ಅತಿ ಪ್ರಮುಖ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಏಕರೂಪ ಕಾನೂನು ಅಗತ್ಯವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಬಲವಾಗಿದೆ. ಅದು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಧಾರ್ವಿುಕತೆಯ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದ ಆದರ್ಶಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದ, ಬೇರೆಯೇ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ನಿಷ್ಠವಾಗಿರುವುದನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕುವತ್ತ ದೊಡ್ಡ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡಲು ಕೂಡ ಇಂಥ ಏಕರೂಪ ಕಾನೂನು ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ ಆಚರಿಸುತ್ತಿರಲಿ, ಅದರ ಪರಿಗಣನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮಗ್ರತೆ ಸಾಧಿಸುವುದು ಈ ಕಾನೂನಿನ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ 25ನೇ ವಿಧಿ ಧಾರ್ವಿುಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಖಾತರಿಪಡಿಸಿದೆ. ಸಮಾನ ನಾಗರಿಕ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆ ರೂಪಿಸಲು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅದು ನೈತಿಕತೆ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಮೂಲಕ ಏಕರೂಪ ಕಾನೂನಿಗೆ ಹಾದಿ ಸುಗಮಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. 1935ರವರೆಗೆ ವಾಯವ್ಯ ಪ್ರಾಂತ್ಯವು ಷರಿಯತ್ ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ವಾರಸುದಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಇತರ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದು ಕಾನೂನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಾರದು. 1939ರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಶಾಸನಸಭೆ ರಂಗಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮುಸ್ಲಿಂರಿಗೆ ಹಿಂದು ಕಾನೂನು ಅನ್ವಯವಾಗುವುದನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಿ ಷರಿಯತ್ ಕಾನೂನನ್ನು ಅನ್ವಯಗೊಳಿಸಿತು. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ, ಸಂಯುಕ್ತ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು, ಕೇಂದ್ರ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಮುಂಬೈಯಂಥ ಭಾರತದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯತೆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಹುತೇಕವಾಗಿ ಹಿಂದು ಕಾನೂನಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಷರಿಯತ್ ಕಾನೂನು ಅನುಸರಿಸುವ ದೇಶದ ಇತರ ಮುಸ್ಲಿಮರೊಂದಿಗೆ ಸರಿಸಮಗೊಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 1937ರಲ್ಲಿ ಶಾಸಕಾಂಗ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ದೇಶದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಿಗೂ ಷರಿಯತ್ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸಿತು.
