-ಇಂಥ ಮಂದೆಗೆ ‘ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆಗೊಗ್ಗದ ಕಲೆ’ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಯುವ ಕುರುಬನೇ ಕೊಲ್ಲುವ ಕಟುಕನಾದರೂ ಅವನ ಮಚ್ಚಿನ ಹೊಳಪಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ನೆಕ್ಕುವುದು ಈ ಕುರಿಗಳ ಸ್ಥಿತಿ. ಇದು ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮರಾಜಕೀಯದ ಸಮರ್ಥ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಾಗಿದೆ. ನಿಸಾರ್ ಅವರ ಕಾವ್ಯದ ತಾತ್ತಿ್ವಕತೆ ಕೂಡ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ‘ಕಂಡಷ್ಟೂ ಸತ್ಯವಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಕಂಡಷ್ಟೇ ಸತ್ಯವಲ್ಲ’ಎಂದು ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ತೀರ ಹೊಸದಾದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೇ ಗುರಿ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹಿ ಕ್ರೀಡಾಕುಶಲಿಗೆ ಅವರು ‘ವಿಕೆಟ್ಟು ನೀಗದೆ’ ಬಲುಹೊತ್ತು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆನಿಲ್ಲುವುದೂ ಮುಖ್ಯವೆಂಬ ಬುದ್ಧಿವಾದವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.’ ಬದುಕು ಬರೀ ಬಿರುಸು, ರಭಸ, ವೇಗಗಳ ಕಣವಲ್ಲ, ಬಾಳಿನೆಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಅಸಾಮಾನ್ಯ, ಅತಿಶಯವನ್ನೇ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥ ಗಳಿಗೆಗಳು ಮರಳಿ ಘಟಿಸುವತನಕ ದುಡಿತದ ಉತ್ಸಾಹ ಸಡಿಲಗೊಳಿಸದೆ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಬೇಕು’ ಎಂಬುದು ಅವರ ‘ಬಾಳಿನ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ’ಕವಿತೆಯ ಧ್ವನಿ. ‘ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಹೋಗಿ ಅವಾಂತರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ. ಆದ ತಪ್ಪು ಮರುಕಳಿಸದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು’ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅವರ ‘ಸಣ್ಣತಪ್ಪು’ ಕವಿತೆಯೂ, ‘ಕಳೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಕೊರಗಬೇಡ’ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ಕವಿತೆಯೂ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಲೋಕವಿವೇಕವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ. ಮುಸ್ಲಿಂ ಧರ್ಮದ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದ ಈ ಕವಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ವೈರುದ್ಧ್ಯ, ಸಹಬಾಳ್ವೆಗಳ ಕುರಿತು ಮನೋಹರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ‘ನಿಮ್ಮೊಡನಿದ್ದೂ ನಿಮ್ಮಂತಾಗದೆ’, ‘ರಂಗೋಲಿ ಮತ್ತು ಮಗ’, ‘ಅಮ್ಮ, ಆಚಾರ, ನಾನು’, ‘ಸವತಿ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ’ ಮುಂತಾದ ಪದ್ಯಗಳು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಎದುರಿಸುತ್ತವೆ. ರಂಗೋಲಿ ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ‘ಯಾವುದೋ ಆರ್ಷ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಒಡಮೂಡಿದ ಕಲೆಗಾರಿಕೆಯ ರೆಕ್ಕೆ’ ಎಂಬಂತಿದೆ. ‘ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಏಕೆ ರಂಗೋಲಿ ಇಲ್ಲ?’ಎಂಬ ಮಗನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕವಿಯ ಉತ್ತರ: ‘ಖುರಾನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ’. ‘ಖುರಾನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವಿಯಲ್ಲ!’ ಎಂದು ಕವಿಯ ಮಗ, ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಹೆಸರು ಹಾಗೂ ಇಸವಿಯನ್ನು ಬರೆಸಿದ್ದು ಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕವಿಯ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ!
