ಇದೇ ಶನಿವಾರ, ಜುಲೈ 4ರಂದು ಅಮೆರಿಕಾ ಒಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಇನ್ನೂರೈವತ್ತು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಬೃಹತ್ ಜಾಗತಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿರುವ ಅಮೆರಿಕಾ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವುದು ಈ ದಿನದ ಜಗದಗಲಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ವಸ್ತುವಿಷಯ.

ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಾಂತ ಕಥೆಗಾರ, ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಟಿ.ಕೆ. ರಾಮರಾವ್ ತಮ್ಮ "ಪಶ್ಚಿಮದ ಬೆಟ್ಟ" ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ಅಮೆರಿಕನ್ ಪ್ರಜೆಯ ಪಾತ್ರವೊಂದರಿಂದ ಹೇಳಿಸುವ ಮಾತು ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವಂತೆ ಹೀಗಿದೆ: "ಅಮೆರಿಕನ್ನನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಮಾಳಿಗೆಯ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ!"

ನಲವತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಪದವಿ ವ್ಯಾಸಂಗದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ "ಸುಧಾ" ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಮೆರಿಕನ್ ರಾಯಭಾರ ಕಚೇರಿಯ ಅಂಗವಾದ ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ಇನ್ಫರ್ಮೇಷನ್ ಸರ್ವೀಸ್ (ಯುಎಸ್ಐಎಸ್) ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳು ದೊರೆತವು. ಅವುಗಳಲ್ಲೊಂದು ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ನನ ಚಿತ್ರ ಹೊಂದಿದ "ಅಮೆರಿಕನ್ ಹಿಸ್ಟರಿ" ಎಂಬ ಕೃತಿ. ವಿದೇಶೀಯರಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಲೆಂದೇ ರಚಿತವಾದ ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾವನ್ನು ಮಹಾನ್ ದೇಶವನ್ನಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳೇ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಪೂರ್ವಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ನಾನು ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದತೊಡಗಿದೆ. 1812-16ರ ಯುದ್ಧದ ವಿವರಗಳು ತೆರೆದುಕೊಂಡಾಗ ನನ್ನ ಓದು ನಿಧಾನವಾಯಿತು.

ಮಾಜಿ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಅಧಿಪತಿ ಬ್ರಿಟನ್ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಯುಎಸ್ಎ ನಡುವಿನ ಆ ಯುದ್ಧದ ಮಧ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ 1814ರ ಆಗಸ್ಟ್ 24ರಂದು ಉತ್ತರದ ಕೆನಡಾ ಕಡೆಯಿಂದ ಎರಗಿಬಂದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೇನೆ ರಾಜಧಾನಿ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಡಿ.ಸಿ.ಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜೇಮ್ಸ್ ಮ್ಯಾಡಿಸನ್ ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ಓಡಿಹೋದರು! ಇಂದಿನ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಅಂದು ಎಂಥ ಗತಿ!

ಮುಂದಿನದು ಇನ್ನೂ ಆಸಕ್ತಿಕರ. ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸಿದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೈನಿಕರನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ರಾಬರ್ಟ್ ರಾಸ್ ದೊಡ್ಡ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: "Shall this harbor burn down the Yankees' capitol?" ನೆರೆದಿದ್ದ ಸೈನಿಕ ಸಮೂಹ ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿತು: "Yeah!" ಮುಂದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ತಾಸುಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೇನೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಜಧಾನಿಯ ಹಲವಾರು ಮುಖ್ಯ ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿತು. ಕೆಂಪುಬಣ್ಣದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ನಿವಾಸಕ್ಕೂ ಬೆಂಕಿ!

ನಂತರ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೇನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ತೆಗೆಯಿತು. ಮುಂದೆ ಬೆಲ್ಜಿಯಂನ ಘೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಬಿದ್ದು ಯುದ್ಧ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೈನಿಕರು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಕೆಂಪು ರಂಗಿನ ಅರಮನೆ ಮಸಿಗಟ್ಟಿ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಪ್ಪನ್ನು ಮರೆಮಾಡಲು ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬಳಿಯಲಾಯಿತು. ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಅರಮನೆ ವೈಟ್ ಹೌಸ್ ಆಗಿಹೋಯಿತು! ಅದಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ಹೆಸರು. ಆ ಬಿಳಿ ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದೆ ಸೋಲಿನ, ಅವಮಾನದ ಕಪ್ಪು ಅಡಗಿದೆ.

ಇದೇನೂ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ನಾನು ಕಥೆಗಾರ ಸಹ ಎನ್ನುವುದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಥೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ ಬಿಡಿ. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕಾದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಇಲಾಖೆ ವಿದೇಶಿ ಓದುಗರಿಗಾಗಿಯೇ ರಚನೆಯಾದ ತನ್ನದೊಂದು ಪ್ರಕಟಣೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿವರಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದೆ!

ಇದನ್ನು ಓದಿ ನಾನು ದಂಗಾಗಿಹೋದೆ. ಒಂಬತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇತಿಹಾಸ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾದವು. 1962ರ ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಯುದ್ಧದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಸರಿಯಾದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಚಳಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಉಡುಪುಗಳು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಸೇನೆ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಬೇಕಾಯಿತು ಎಂದು ಆ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಹೇಳಿತ್ತು! ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸೋತೆವು, ಚೀನಿ ಸೇನೆ ಅಕ್ಸಾಯ್ ಚಿನ್ಅನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಪೂರ್ವದ ನೇಫಾದಲ್ಲೂ ಅದು ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ನದಿಗೆ ಕೇವಲ 150 ಕಿಮೀ ಹತ್ತಿರದ ಬೊಂಡಿ ಲಾ ಪಟ್ಟಣದವರೆಗೂ ಬಂದಿತ್ತು, ನೇಫಾ, ಅಂದರೆ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗ ಇಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವುದೇ ಚೀನೀಯರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಅದನ್ನು ನಮಗೇ ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದೆ ಸರಿದ್ದರಿಂದ ಎಂದು ನಾನು ಆಮೇಲೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ. ಆ ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ತಯಾರುಗೊಳಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ, ಅವರು ಆ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬೂಟುಗಳಿಲ್ಲದೇ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಶೂಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಚೀನೀಯರನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು, ಅವರ ಎಲ್ಲ ಕೊರತೆಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರವೇ ಕಾರಣ ಎಂದೂ ಓದಿದ ನಾನು ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಮೆರಿಕಾದ ಸರ್ಕಾರವೇ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಈ American History ಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ವಿವರಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಚೀನಾ ಜತೆಗಿನ ಯುದ್ಧದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾದ ಹೆಂಡರ್ಸನ್ ಬ್ರೂಕ್ಸ್ ವರದಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ ಇನ್ನೂ ಅಡಗಿಸಿಯೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ!

ಇದು ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕಾ ದೂತಾವಾಸದಿಂದ ಬಂದ ಇತಿಹಾಸ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗುತ್ತಲೇ ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾನು ಡೆಲ್ಲಿ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಭಾಗವಾಗಿ ಅಮೆರಿಕಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಟ್ಟಿದರು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳೇನು, ರೂಪಿಸಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದ ಯೋಜನೆಗಳೇನು ಎಂದು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಆಲಿಸಿದೆ. ಆ ಕೆಲವು ವಿವರಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಅದೇ ಕೆಂಪು ಕಟ್ಟಡ ಕಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಶ್ವೇತಭವನವಾಗಿ ಲಕಲಕಿಸತೊಡಗಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು.

ಅಮೆರಿಕನ್ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ, ಪಾಠ ಕೇಳಿ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳುರುಳಿದವು. ಒಂದು ಚಳಿಗಾಲದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾನು ವೈಟ್ ಹೌಸ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಜತೆ ಇನ್ನೂ 17 ದೇಶಗಳ 17 ಸ್ತ್ರೀಪುರುಷರಿದ್ದರು. ಅವರು ಆಯಾ ದೇಶಗಳ ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರು, ವಿದೇಶಾಂಗ ಇಲಾಖೆಗಳ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕರು. ಅಂದರೆ ತಂತಮ್ಮ ದೇಶಗಳ ನೀತಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತವರು. ಅವರ ಜತೆಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಮೇಷ್ಟ್ರು ನಾನು. ಅಮೆರಿಕಾ ವಿದೇಶಾಂಗ ಇಲಾಖೆ ಸಂಭಾವನೆಯಿತ್ತು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೈಡ್ ನಾವು 18 ಜನರಿಗೂ ಮುಂದಿದ್ದ ಭವ್ಯ ವೈಟ್ ಹೌಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅದು ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಬೆಳ್ಳಗಾದ ಕಥೆ ಹೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟರು, ತೆಳ್ಳನೆಯ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ.

ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅವಮಾನದ ಛಾಯೆ, ಮುಚ್ಚಿಡಬೇಕೆಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸ ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆ, ತಮ್ಮ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅನುಭವ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೇ ಹೇಳುವ, ಅದೂ ವಿದೇಶೀಯರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಇರಾದೆಯಂತೆ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದರು. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ದೆಹಲಿಯ ಒಂದು ಚಳಿಗಾಲದ ಬೆಳಗು ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಗಡಿಸಮಸ್ಯೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿಂದಿನ ಸೀಮಿತ ಭಾಗಿದಾರರ ಸಮಾವೇಶವೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂತು. ಗಡಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸಲು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲವು ನೀತಿಗಳೂ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು ಎಂದು ನಾವು ವಿವರವಾಗಿ, ಆಧಾರಸಹಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿ; ನಮ್ಮ ಆ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಮಸ್ಯೆಯ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು "ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ನಾವೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ" ಅಂದರು! ನನಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ನೆನಪಾದರು.

ಅಮೆರಿಕಾ ಹೀಗೆ ಬೆಳೆದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಅಮೆರಿಕನ್ನರಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯುವುದೇನಾದರೂ ಇದೆಯೇ, ಅದು ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಎರಡು ಭಾಗಗಳ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಆ ದೇಶ ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತೆಂಬ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಇತಿಹಾಸ.

ಕ್ರಿ.ಶ. 1492ರಲ್ಲಿ ಸ್ಪ್ಯಾನಿಯಾರ್ಡರ ಮೂಲಕ ಯೂರೋಪಿಯನ್ನರಿಗೆ ಪರಿಚಯ ವಾದ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ನಾಚೆಯ ಎರಡು ವಿಶಾಲ ಭೂಖಂಡಗಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷರು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದು ಬಹಳ ತಡವಾಗಿ. 1607ರ ಮೇ 14ರಂದು ಅವರು ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ತೀರದಲ್ಲಿ ಜೇಮ್ಸ್ ಟೌನ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ವಸಾಹತು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ವಿಶಾಲ ಭೂಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ಪ್ಯಾನಿಯಾರ್ಡರು, ಪೋರ್ತುಗೀಸರು ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಚರು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಬಹಳ ಕಾಲವಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಮೆಕ್ಸಿಕೋದಿಂದ ಹಿಡಿದು ದಕ್ಷಿಣದ ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾ ಮತ್ತು ಚಿಲಿವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಜತೆಗೆ ಪೋರ್ತುಗೀಸರೂ ಇಂದು ಬ್ರೆಜಿಲ್ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗಿರುವ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚರು ಕ್ವಿಬೆಕ್‌ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಾವುಟ ನೆಟ್ಟು ನ್ಯೂ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಟಾಲಿಯನ್ ಶೋಧಕ ಅಮೆರಿಗೋ ವೆಸ್ಪುಚ್ಚಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆ ಭೂಖಂಡಗಳಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಾ ಎಂದು ಬಂದೂ ಆಗಿತ್ತು.

ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಪ್ರವೇಶ ತಡವಾದುದಕ್ಕೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು. ಆಂತರಿಕ ಕಾರಣಗಳೆಂದರೆ ಅರಸ ಮತ್ತು ಚರ್ಚ್ ನಡುವಿನ ಕಲಹಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಹದಗೆಟ್ಟು ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಸಾಗರದ ಮೇಲೆ ಆಗಿನ ಮಹಾಶಕ್ತಿ ಸ್ಪೇನ್ ಹಿಡಿತ. ಸ್ಪ್ಯಾನಿಷ್ ನೌಕಾದಳವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಅಥವಾ ಏಮಾರಿಸಿ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ನಾಚೆಗಿನ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವುದು ಇಂಗ್ಲಿಷರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆ ಮಿತಿಯನ್ನು ಅವರು ಮೀರಿದ್ದು ಕ್ರಿ.ಶ. 1588ರಲ್ಲಿ ಸ್ಪ್ಯಾನಿಷ್ ಆರ್ಮಡಾವನ್ನು ಸರ್ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಡ್ರೇಕ್ ಮಣಿಸಿದಾಗ. ಅದಾದ 19 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷರು ನಂತರ ವರ್ಜೀನಿಯಾ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರದೇಶದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಜೇಮ್ಸ್‌ಟೌನ್ ವಸಾಹತುವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗಿನ ಒಂದೂಕಾಲು ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷರು ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ತೀರದುದ್ದಕ್ಕೂ ನ್ಯೂ ಹ್ಯಾಂಪ್‌ಶೈರ್, ಮಸ್ಸಾಚುಸೆಟ್ಸ್, ಡೆಲವೇರ್, ಕನೆಕ್ಟಿಕಟ್, ರೋಡ್ ಐಲ್ಯಾಂಡ್, ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್, ನ್ಯೂಜೆರ್ಸಿ, ಪೆನ್ಸಿಲ್ವೇನಿಯಾ, ಮೇರಿಲ್ಯಾಂಡ್, ವರ್ಜೀನಿಯಾ, ನಾರ್ತ್ ಕೆರೊಲಿನಾ, ಸೌತ್ ಕೆರೊಲಿನಾ, ಜಾರ್ಜಿಯಾ ಎಂಬ 13 ವಸಾಹತುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಕ್ರಿ.ಶ. 1732ರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ 13 ವಸಾಹತುಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬರುವುದರೊಂದಿಗೇ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಗಾಳಿಯೂ ಬೀಸತೊಡಗಿದ್ದು. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸುತ್ತಲಿನ ಇತರ ಯೂರೋಪಿಯನ್ ವಸಾಹತುಗಳಿಗೆ ಆಗ ಸರಿಸುಮಾರು ಅಪರಿಚಿತ.