

ಆತನೋ ದಾನಶೂರ ಕರ್ಣ. ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಎಡಕೈಯಿಂದಲೇ ಆ ಎಣ್ಣೆ ಬಟ್ಟಲನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ. ಆಗ ಕೃಷ್ಣ ‘ಅಲ್ಲಯ್ಯಾ ಕರ್ಣ, ದಾನ ಮಾಡುವಾಗ, ಯಾವಾಗಲೂ ಬಲ ಕೈಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಮತ್ತೇಕೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಎಡಕೈಯಿಂದಲೇ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ?’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ. ಉತ್ತರವಾಗಿ ಕರ್ಣ ಹೇಳಿದ: ‘ಹೌದು ಕೃಷ್ಣ, ದಾನವನ್ನು ಬಲಗೈಯಿಂದಲೇ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ವಿಚಾರ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಚಿನ್ನದ ಬಟ್ಟಲನ್ನು ಬಲಗೈಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುವ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ಬದಲಾದೀತೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎಡಕೈಯಿಂದಲೇ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಎಷ್ಟಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲ ಸ್ವಭಾವವುಳ್ಳದ್ದಲ್ಲವೇ ಕೃಷ್ಣ’ ಎಂದ.
ಕರ್ಣನ ಮಾತಿನಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಕೃಷ್ಣ, ‘ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವೆ. ಏನಾದರೂ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿಕೋ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಆಗ ಕರ್ಣ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಗಮನಾರ್ಹ. ‘ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೋ, ಬೇಡಿದವರಿಗೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ. ಆದುದರಿಂದ ದೇಹಿ (ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ) ಮತ್ತು ನಾಸ್ತಿ (ಇಲ್ಲ) ಎಂಬ ಪದಗಳು ನನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಎಂದೂ ಬರದಂತೆ ಆಶೀರ್ವದಿಸು’
ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ಬೇಡಿಕೆ!: ತಾತ್ಪರ್ಯ ಇಷ್ಟೆ: ಪ್ರಕೃತಿ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಎರಡೇ ಆಯ್ಕೆ- ಒಂದೋ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು. ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಾಗ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಯಾವ ಆಯ್ಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ‘ದಾನಂ ಹಸ್ತಸ್ಯ ಭೂಷಣಂ’ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸುಭಾಷಿತವು ಹೇಳಿದರೆ ‘ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವುದೇ ಲೇಸು’ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪುರಂದರದಾಸರು ಹಾಡಿದರು.
(ಅ) ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲ.
(ಆ) ನಾಳೆಯ ದಿನ, ನೀವು ಯಾರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿರುವಿರೋ, ಅವರೇ ಇಲ್ಲವಾಗಬಹುದು, ಇಲ್ಲವೇ ನೀವೇ ಇಲ್ಲವಾಗಬಹುದು. ಕಾರಣ ಯಾರ ಜೀವನವೂ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ.
(ಇ) ನಾಳೆಯ ದಿನ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ವಸ್ತು ಬೇಕಿತ್ತೋ ಆ ವಸ್ತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲವಾಗಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೇ ಅದು ಅವರಿಗೇ ಬೇಡವಾಗಬಹುದು.
ಇದೇರೀತಿ, ಏನಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ತಡ ಮಾಡದೆ ತಕ್ಷಣ ಮಾಡಿಬಿಡೋಣ. ಮನುಷ್ಯ ಮುಹೂರ್ತವಿಲ್ಲದೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಮುಹೂರ್ತವಿಲ್ಲದೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು, ಶುಭಮುಹೂರ್ತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದು ತರವಲ್ಲ; ‘ಶುಭಸ್ಯ ಶೀಘ್ರಂ’ ಅಲ್ಲವೇ!