ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಷಿ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ನನಗಂತೂ ಹೌದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಇಡಿಯ ಚೀನಾದ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಕೊಂದು ಚೀನಾವನ್ನು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿದ್ದದ್ದು ಎರಡೇ ಅಡೆತಡೆಗಳು. ಒಂದು ರಷ್ಯಾ, ಮತ್ತೊಂದು ಭಾರತ. ರಷ್ಯಾ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸುದೀರ್ಘಕಾಲ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯಾಗಿರಲಾರದು ಎಂದರಿತ ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಭಾರತವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತನ್ನ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಅಚ್ಚರಿ ಎನಿಸುತ್ತದಲ್ಲವೇ? ಯುಪಿಎ ಎರಡು ಅವಧಿಗೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿತ್ತಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಹತ್ತೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಸಿದ್ದು ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್! ರಾಹುಲ್ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಾರ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ಅದರೊಳಗೆ ಏನೇನು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾದ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಆಮದು-ರಫ್ತುಗಳ ವಿತ್ತೀಯ ಕೊರತೆ ಒಂದು ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ನಷ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಹತ್ತು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅದು 36 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ದಾಟಿತು. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು 36 ಪಟ್ಟು ಅಥವಾ ಎರಡೂವರೆ ಸಾವಿರ ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು. ಸಿದ್ಧ ವಸ್ತುಗಳು, ಔಷಧ ತಯಾರಿಕೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳು, ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳು, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ. ಇದು ಭಾರತದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬನ್ನೇ ಮುರಿದುಬಿಟ್ಟಿತು. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳನ್ನು ಕೊಂದೆವಲ್ಲದೆ, ಅದನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಚೀನಾದ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಹೇಗೆಂದರೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಔಷಧ ವಸ್ತುಗಳ ತಯಾರಿಕೆ ಮಾಡುವಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಭಾರತವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾದರೆ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳಿಗಾಗಿ ಚೀನಾವನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾಗಿರುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಿರ್ವಣಗೊಂಡಿತು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಇದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಈ ನಿರ್ಭರತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದರು. ಮೊದಲೈದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತಾನಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲಾರದೆಂಬ ದುರಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಷಿ, ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಗಾಬರಿಗೊಂಡರು. ಮೋದಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ರಫ್ತು ಪ್ರಮಾಣ ಏರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧಿಕಾರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಾಗ 11 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟಿದ್ದ ರಫ್ತು ಕಳೆದ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 22 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಿಗೆ ಏರಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿ ಅನೇಕ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳಿಗಾಗಿ ಚೀನಾದ ಮೇಲೆಯೇ ನಿರ್ಭರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಮದಿನ ಪ್ರಮಾಣ 60 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ನಿಂದ 95 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗೆ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಶೇಕಡಾ 55 ಹೆಚ್ಚಳ! ಒಟ್ಟಾರೆ ಲೆಕ್ಕ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ವಿತ್ತೀಯ ಕೊರತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮೋದಿಯ ಕೈಗೆ ದೇಶವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗ 36 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟಿತ್ತು. ಈಗ 72 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ಗಳಷ್ಟಾಗಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ಹತ್ತು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ 36 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದ ವಿತ್ತೀಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಮೋದಿ ಎರಡು ಪಟ್ಟಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವುದು ಅಸಾಧಾರಣವಾದ ಸಾಧನೆಯೇ! ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ‘ಆತ್ಮನಿರ್ಭರ ಭಾರತ’ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಡಿ ಪಿಎಲ್ಐ ಸ್ಕೀಮ್ಳನ್ನು ತಂದು ಉತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡಿ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಭಾರತ ಬೆಳಗಿಸಿದ್ದು ಭಾರತದ ದೀಪಗಳನ್ನೇ. ಜಿನ್ಪಿಂಗ್ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡಿರೇನು? ಭಾರತ ಇದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಈ ವಿತ್ತೀಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಬಲ್ಲರು. ಅದಕ್ಕೆ ಪಾಪ ರಾಹುಲ್ ಬಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 2030ರ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂರನೇ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿದೆ ಎನ್ನುವ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮೊನ್ನೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಚೀನೀ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಬಡಿದಿರುವ ರೀತಿ ನೋಡಿದರೆ ಭಾರತವು ಚೀನಾವನ್ನು ಸೈನಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಎದುರಿಸಬಲ್ಲದು ಎನ್ನುವ ವಿಶ್ವಾಸ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಭಾರತವನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದ ಚೀನಾವು ಭಾರತದ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟೋಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ತಾಲಿಬಾನಿಗಳು ಭಾರತದ ಯೋಧರಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಜಗತ್ತಿಗೇ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿದೆ. ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನ ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಠಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಉಡಾಯಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ. ಇತ್ತ ನೇಪಾಳವನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿರುವ ಸರ್ಕಾರ ಬಂದಮೇಲೆ ನಿಂತ ನೆಲ ಕುಸಿದಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಈಗ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಶರಣು ಬಂದಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ತಲೆನೋವು. ಷಿ ರಾತ್ರಿನಿದ್ದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅವರಿಗಿರುವ ಒಂದೇ ಭರವಸೆ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಮಾತ್ರ. ರಾಹುಲ್ ಆತಂಕವನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.
