ನಾನು ಮದ್ಯವರ್ಜನದ ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಲು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ನನಗೆ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಅನುಭವ ಕಥನಗಳು ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಾನು ಕಂಡಂತೆ ವ್ಯಸನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಮಾನತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಅದೇನೆಂದರೆ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಹಣ, ಅಂತಸ್ತುವುಳ್ಳವರಾಗಿರಲಿ ಕುಡಿಯುವಾಗ ಅಥವಾ ಗಾಂಜಾ, ಅಫೀಮು ಸೇವಿಸುವಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಭೇದಭಾವ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೂ ಅವರಿಗೆ ಕುಡಿತ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಬೇಕೆಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಎಂತಹ ಕೀಳುಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲೂ ಸಿದ್ಧರಿರುತ್ತಾರೆ. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಾದಕ ವ್ಯಸನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಖರ್ಚಿಗೆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾನ ಬಿಟ್ಟು ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ದಾರಿಹೋಕರ ಬಳಿ ಹಣ ಕೊಡುವಂತೆ ಪೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕೊಡದೇ ಇದ್ದಾಗ ಹಲ್ಲೆ ಹಾಗೂ ಕೊಲೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅವರಿಗೆ ಮಾದಕವಸ್ತು ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಿಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ಹತಾಶರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಸಿಟ್ಟಿಗೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಗುಣಗಳು ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಕುಡಿತದ ಅಥವಾ ಅಮಲು ಪದಾರ್ಥ ಸೇವಿಸಿದಾಗ ತಾನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದೆ? ಎಂದು ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅಮಲು ಇಳಿದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯರಂತೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ‘ನೀನು ಕುಡಿದು ರೋಡಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ, ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ’ ಎಂದರೆ ‘ಹೌದೇ? ಎಲ್ಲಿ ಏನು?’ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾರೆ.
