ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹಿಂದೂಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹೇಳುವಾಗ ಅನೇಕರು ಮೂಗು ಮುರಿದಿದ್ದರು, ಆಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಂಥದ್ದಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬಟ್ಟೆ ಹರಕೊಂಡು ವಾದಿಸಿದ್ದರು. ಕೇರಳದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ನಾಯಕರು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಯೋಜನೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗಲೇ ದೇಶ ಒಮ್ಮೆ ಅದುರಿತ್ತು. ‘ಪ್ರೇಮ’ ಎನ್ನುವ ಪದಕ್ಕೆ ಇಸ್ಲಾಂನಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಾನವಿರುವುದೇ ಅನುಮಾನವಿದೆ. ಘನೀಭವಿಸಿದ ಪ್ರೇಮ ಭಕ್ತಿಯಾಗುವುದಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ತಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಇಸ್ಲಾಂ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು, ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿಯೇ ಹೊರತು ಆಂತರಿಕವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಮುಸಲ್ಮಾನನೊಬ್ಬ ‘ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದರೆ ಪಕ್ಕೆಲುಬು ಮುರಿಯುವಂತೆ ನಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಯಾಕಿಷ್ಟನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕಾಯ್ತೆಂದರೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಅಫ್ತಾಬ್ ಎಂಬ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಯುವಕ ಶ್ರದ್ಧಾ ಎಂಬ ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇದ್ದು, ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಆಕೆಯನ್ನು 35 ತುಂಡು ಮಾಡಿ, ಫ್ರೀಜರ್ನಲ್ಲಿಟ್ಟು ದಿನಕ್ಕೆರಡು ತುಂಡಿನಂತೆ ಅದನ್ನು ಹುಗಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ, ಈ ಪಾಶವೀ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಉತ್ಕಟ ಕ್ಷಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿಬಿಡುವುದು ಆಗಾಗ ಕೇಳಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಜಾತಿ-ಮತ-ಪಂಥಗಳ ಭೇದವಿಲ್ಲ, ನಾನೂ ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಶ್ರದ್ಧಾ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಹೇಯವಾದ್ದು. ಆತ ಅವಳನ್ನು ಕೊಲೆ ಮಾಡಿ ರಕ್ತ ಒರೆಸಿ, ಅಷ್ಟೂ ತುಂಡನ್ನು ಹೊಸದೊಂದು ರೆಫ್ರಿಜರೇಟರ್ ಖರೀದಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಕೆಯ ತುಂಡಾದ ದೇಹದ ಚೂರುಗಳು ಹೀಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಹಿಂದೂ ಯುವತಿಯರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಸರಸ-ಸಲ್ಲಾಪ, ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ! ಇದನ್ನು ಪ್ರೇಮವೆನ್ನಬಹುದೇನು? ಇವರೆಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗುರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಈ ರೀತಿಯ ಕೃತ್ಯ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈಗಂತೂ ಯಾವ ಅನುಮಾನವೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಕೆಲವಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳು ಇದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವಂತಿವೆ.
