ಹುಡುಗನ ತಂದೆ ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆ ಅಥವಾ ಹಳೆಯ ಮರದ ಬೊಡ್ಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡ್ರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ- ‘ನೀನು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಇರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಜನಾಂಗದ ನಿಯಮದ ಪ್ರಕಾರ ಎಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ನೀನು ಅಳುವಂತಿಲ್ಲ, ಯಾರ ಸಹಾಯ ಕೇಳುವಂತಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣಿನ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚುವಂತಿಲ್ಲ, ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ’. ಆ ಗಾಡಾಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಸುಂಯಗುಡುವ ಗಾಳಿ, ಗೂಬೆ ರಣಹದ್ದುಗಳ ಶಬ್ದ, ಕಾಡುಮೃಗಗಳ ಗರ್ಜನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಆ ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಥಿತಿ? ಆದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅಂಜದೆ ನಿರ್ಭೀತನಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಷರತ್ತು ಪಾಲಿಸಲೇಬೇಕು.
