ಇದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಂಬಳ, ಹುಂಜದ ಕಾಳಗ, ಕೋಲದ ವಿವರ, ಕಾಡಿನ ಪರಿಸರ, ಪೋಲೀಸರ ಉಪಟಳ ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಜವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಪಾಕವಾಗಿದೆ. ವೀಕ್ಷಕರೂ ಈ ಹಾಡಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಲು, ಸವಿಯಲು ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಕಾಂತಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ನೈಜ, ಸಹಜ ಅಂದೆವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಕಾವ್ಯ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಮೆ, ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ, ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಅಲಂಕಾರಗಳ ಜತೆಗೆ ಸ್ವಭಾವೋಕ್ತಿಯೂ ಒಂದು. ಏನು ಹಾಗೆಂದರೆ? ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸೌಂದರ್ಯ, ಚೆಲುವು ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಆಡಂಬರವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು; ಸಹೃದಯನಾದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ, ಕೇಳುಗ ಅದೇ ನೈಜತೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು.
