‘ಮಿಥ್ಯಾಚಾರ’ ಎಂದರೆ ಕಪಟವೇಷ, ಕಪಟ ಭಾಷಣ, ಕಪಟ ಆಚರಣೆ, ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ದಿನಾ ಒಂದು ವೇಷ, ಸಮಯಸಾಧಕತೆಯ ಎಲ್ಲ ಆಷಾಢಭೂತಿತನಗಳೂ ಆಗುತ್ತವೆ, ಈ ವರ್ಣನೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂನ್ಯಾಸಿ, ರಾಜಕಾರಣಿ, ಸಮಾಜಧುರೀಣ, ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮುಖಂಡ, ‘ಸೇವಾಧುರೀಣ’, ವ್ಯಾಪಾರಿ ಸಂಘಗಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ದಲ್ಲಾಳಿ, ರಾಜಕಾರ್ಯ ನಿರತನಾಗಿ ದೇಶಭಕ್ತನಾಗಿರಬೇಕಾದ ‘ದೂತ’, ರಾಯಭಾರಿ, ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿ, ಯಾರೆಲ್ಲ ಸೇರುತ್ತಾರೆಂಬುದು ವಿಷಾದನೀಯ, ವಿಡಂಬನೆ! ಇಂಥವರಿಂದ ಭವ್ಯಭಾರತ ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಿುಸುತ್ತೀರಿ? ಶಿಕ್ಷಿಸಿದರೆ ‘ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ’ ಹೋಯ್ತು ಎಂಬ ಬೊಬ್ಬೆ; ದುಷ್ಟರನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದರೆ ‘ಪೊಲೀಸರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ’ ಎಂಬ ಅರಚಾಟ, ಬಿಗಿ ಕಾನೂನುಗಳು ಜಾರಿಯಾದರೆ, ‘ಹಿಟ್ಲರ್’, ‘ಫ್ಯಾಸಿಸಂ’, ‘ಮಾನವಹಕ್ಕುದಮನ’ ‘ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕು ಕಸಿತ’ ಎಂಬ ಅಬ್ಬರಾರ್ಭಟ ಅಲ್ಲದೆ, ಕೋರ್ಟ್ ಹತ್ತುವುದು, ಶಿಕ್ಷೆ ಜಾರಿಯ ವಿಳಂಬ ಯತ್ನ ದಾರಿಗಳು, ‘ವೆಂಡೆಟ್ಟಾ’ ಎಂಬ ಮುಯ್ಯಿಗೆ ಮುಯ್ಯಿ, ‘ರಾಜಕೀಯ ಸೇಡಿನ’ ಆಪಾದನೆ, ಎಲ್ಲವೂ ತಲೆಕೆಳಗಾದರೆ, ಚಳವಳಿ, ‘ಬಂದ್’, ದಿನಾ ರಗಳೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಬನ್ ನಕ್ಸಲರು, ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು, ಆಮದಾದ ಬಾಡಿಗೆಯ ಭಂಟರು, ವಿದೇಶೀ ಹಣ, ಅಲ್ಲಿನ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು, ಅಲ್ಲಿ ಪಾಕ್ ಏಜೆಂಟರ ಪ್ರವೇಶ, ಒಳಶತ್ರುಗಳ ಮಿಳಿತ, ಅಂತೂ, ಇಂತೂ ‘ಕುಂತೀ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯವಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಗಾದೆಯ ಆಚರಣೆ, ‘ಮೋದಿ ಹಠಾವೋ’ ಕೂಗುಮಾರಿ-ಕಳ್ಳಹಣ ಚಲಾವಣೆ, ಮುದ್ರಣ, ನಾನಾ ಬಗೆಯ ತೆರಿಗೆ ವಂಚನೆಗಳು-ಎಲ್ಲ ‘ಮಿಥ್ಯಾಚಾರರ ಜಾಲವೇ’. ‘ಆಚಾರ್ಯರೇ! ನಿಮಗೇನಾಗಿದೆ? ಏಕೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಬರೆಯುತ್ತೀರಿ’ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಗೆ ‘ನೀವು ಮೂಢರು’ ಎಂದಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನು ಹೇಳಲಿ? ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಉಪಮಾನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ತಪು್ಪ ತಿಳಿಯಬಾರದಾಗಿ ವಿನಂತಿ.
