ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಾದರೂ ಕತೆಗಾರ. ಅವರ ಮೊದಲ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ ‘ನೆಲದ ಒಡಲು’ ನಾನು ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ಬೆಳಕು ಕಂಡಿತ್ತು. ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಚರ್ಚೆ, ಕಲಾಲೋಕದ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಳೆದದ್ದು ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಮಲು ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ದೂರಸೆಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಬಂಡಾಯ-ದಲಿತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮುಂಚೂಣಿ ಬರಹಗಾರರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಒಡನಾಡಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಶೀಲಕ್ರಿಯೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬೇಕೆಂಬ, ನೋವುಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ, ಸಮಸಮಾಜದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉತ್ಕಟತೆ ಅವರ ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಪುಸ್ತಕಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು, ಮಾಸ್ತಿ, ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತ, ಬೇಂದ್ರೆ, ಟಾಲ್ಸ್ಟಾಯ್, ದೊಸ್ತೊವಸ್ಕಿ, ಶಲಕೋವ್, ಷೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್ ಮುಂತಾದ ಮಹಾಸೃಷ್ಟಿಕಾರರನ್ನು ಕಂಡೆ. ತಾವು ಕಂಡುಂಡ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ಪುನರ್ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಹೊಸದೊಂದು ಹಾದಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೃಜನಶೀಲರು ಅವರು. ಅವರ ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾ ನಡೆಯುವಾಗ ನಾನು ಒಂಟಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೊಂದು ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಜೀವಚಿಲುಮೆಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತಂಪುಗೊಳಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಿುಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಿರುಬೇಗೆಯಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಮೋಡವೊಂದು ಮಳೆ ಸುರಿಸಬಹುದೆಂಬ, ಹಾದಿ ಕಾಣದ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುಳು ಒಂದು ಬೆಳಕಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭರವಸೆ, ವಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಇವರ ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮೂಡಿಸುವ ಪರಿ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಏನನ್ನು ಮಾಡಬಹುದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಂತಿದ್ದವು. ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ನೋಡುವ, ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ನಮ್ಮನ್ನು ಸಿನಿಕರೂ, ವಾಸ್ತವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರಿಗಳೂ ಆಗದಂತೆ ತಡೆಯಬಲ್ಲ ಧಾರಣಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲ ಸಶಕ್ತ ಜೀವಕೋಶಗಳು ಅವು. ಈ ಜೀವಕೋಶಗಳೇ ಎಲ್ಲಾ ನೇತ್ಯಾತ್ಮಕತೆಯ ಎದುರು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿವೆ.
