ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ದೇವಿಕಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ 2008ರ ನ.26ರಂದು ಮುಂಬೈನ ಛತ್ರಪತಿ ಶಿವಾಜಿ ಟರ್ವಿುನಸ್ಗೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಮುಂದಿನ ವಿವರವನ್ನು ಆಕೆಯ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ: ‘ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಬೇಕೆಂದು ನನ್ನ ಒಳಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದ. ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೋವುಂಟಾಯಿತು. ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿದೆ. ಮರುದಿನ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂತು. ಮುಂಚಿನ ದಿನದ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯರು ವಿವರಿಸಿದರು. ಆ ದಾಳಿಯಿಂದ ಹೆಂಗಸರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಬಂದು, ಉಗ್ರಕೃತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಕೋಪ ಉಕ್ಕಿತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದರೂ ನನಗೆ ಆತನ ಮುಖ ಪಕ್ಕಾ ನೆನಪಿದೆ. ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ದಾಳಿಕೋರನ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ನನ್ನಿಂದ ಮರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ನಂತರ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸಾದೆ. ಪ್ರಕರಣ ಕುರಿತು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಹೇಳಲು ಪೊಲೀಸರು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಸಂರ್ಪಸಿದರು. ಅಂದಿನ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುಳಿದ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಸೇರಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ, ದಾಳಿಕೋರನನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಹೇಳಿದರೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದೆಣಿಸಿ, ನಮ್ಮ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ನಾವು ಅದಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಡಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಊರುಗೋಲಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ನಾಲ್ವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರುಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಅಜ್ಮಲ್ ಕಸಬ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಕೋಪದಿಂದ ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಆ ಕ್ಷಣವೇ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಬೇಕೆಂಬುದು ಮನಸ್ಸು ಬಯಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಮುಂದೆ ಐಪಿಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಆಗಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ, ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಹೇಳುವ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದಾಗಿ ನಾವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದರು. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ವ್ಯವಹರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಒಣಹಣ್ಣು ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಬೇಕಾಯಿತು. ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರಚಾರದಿಂದಾಗಿ ಬಹಳ ಹಣ ಮಾಡಿರಬೇಕು ಎಂದೆಣಿಸಿದ ಮಾಲೀಕ ಬಾಡಿಗೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ. ಆದರೆ ನಾವು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಹಿಂದೆಸರಿಯುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ’. (2019ರ ನ.26ರಂದು ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಪೋಸ್ಟ್). ಅಂತೂ ದೀರ್ಘ ವಿಚಾರಣೆ ನಂತರ ಕಸಬ್ಗೆ ಗಲ್ಲುಶಿಕ್ಷೆಯಾಯಿತು. 2012ರ ನವೆಂಬರ್ 21ರ ಬೆಳಗ್ಗೆ 7.30ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪುಣೆಯ ಯೆರವಡಾ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಆಪರೇಷನ್ ‘ಎಕ್ಸ್’ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿತ್ತು. ಮುಂಬೈ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಉಗ್ರರಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಸೆರೆಸಿಕ್ಕ ಏಕೈಕ ಉಗ್ರನೆಂದರೆ ಕಸಬ್ ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳ ಪ್ರತಿದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹತರಾಗಿದ್ದರು. ಕಸಬ್ಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವುದು ವಿಳಂಬವಾಯಿತು ಎಂದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಸಮಾಧಾನದ ದನಿ ಎದ್ದಿತ್ತಾದರೂ, ಭಾರತದ ಕಾನೂನುಗಳ ಅನುಸಾರ, ಎಲ್ಲ ನ್ಯಾಯಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಯೇ, ಯಾರೂ ಆಕ್ಷೇಪವೆತ್ತಲು ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲದಂತೆ ಈ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದು. ಈ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕ್ ಕೈವಾಡದ ಕುರಿತಂತೆ ಅನೇಕ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಭಾರತ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿತು. 1990ರ ದಶಕದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಭಾರತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ. ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಂಥ ದಾಳಿಗಳಾಗುವ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವೂ ಒಂದು. ಈವರೆಗೆ 10 ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಗಳು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಗಿವೆ. 18 ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯಾಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕದಂತಹ ದೇಶಗಳು ಮುಂಚೆಯೆಲ್ಲ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟು ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಆ ದೇಶದ ಮೇಲೆಯೇ 2001ರ ಸೆ.11ರಂದು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಂದ ದಾಳಿಯಾಯಿತೋ ಅಂದಿನಿಂದ ಅಮೆರಿಕದ ವರಸೆಯೇ ಬದಲಾಗಿಹೋಯಿತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗೇ, ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಾ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡುವವವರಿಗಲ್ಲ. ಆ ಒಂದು ದಾಳಿಯಿಂದ ಅಮೆರಿಕ ಎಷ್ಟು ಹೆದರಿತೆಂದರೆ, ದಾಳಿ ಸಂಚುಕೋರ, ಅಲ್ ಖಯಿದಾ ನಾಯಕ ಒಸಾಮಾ ಬಿನ್ ಲಾಡೆನ್ಗಾಗಿ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ಹುಡುಕಾಡಿ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಬ್ಬೋಟಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿ ಫಿನಿಷ್ ಮಾಡಿ, ಆತನ ಶವವೂ ಸಿಗದಂತೆ ಸಮುದ್ರದಾಳದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿತು! ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಕುರಿತು ಅಮೆರಿಕದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಯಾವಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಯಿತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ 2005ರ ಡಿ.18ರಂದು ಅಂದಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜಾರ್ಜ್ ಬುಷ್ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಈ ಮಾತೇ ಸಾಕ್ಷಿ: ‘ನಾವು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದಾಕ್ಷಣ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ, ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮಕೈಗೊಳ್ಳದೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ನೀರೆರೆದಂತಾಗುತ್ತದೆ.’
