

1. ಅಧಿಕರಣ- ಗ್ರಂಥದ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿರ ಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಐದು ಉಪವಿಚಾರಗಳಿವೆ. ತಂತ್ರಾಧಿಕರಣ ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರಾಧಿಕರಣವೆಂದರೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯ ವಿಭಾಗ. ಆಯುರ್ವೆದ ಎಂದರೆ ರೋಗ ವಿಜ್ಞಾನ ಎನ್ನುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಹಾಗೆ. ಗ್ರಂಥಾಧಿಕರಣ- ಆ ಜ್ಞಾನದ ವಿಶೇಷ ಅಂಗ ಯಾವುದೆಂಬ ವಿಚಾರ. ಸುಶ್ರುತ ಸಂಹಿತೆಯು ಶಲ್ಯತಂತ್ರ ಅರ್ಥಾತ್ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಗ್ರಂಥ. ಅಧ್ಯಾಯಾಧಿಕರಣ- ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದು. ಪ್ರಕರಣಾಧಿಕರಣ- ಸಾಂರ್ದಭಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ವಿಮರ್ಶೆಗಳ ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ. ವಾಕ್ಯಾಧಿಕರಣ- ವಾಕ್ಯದ ವಿಷಯ! ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯ ಬರೆಯುವಾಗಲೂ ಲೇಖಕನಿಗೆ ಮೂಲ ವಿಷಯದ ಕಡೆ ಗಮನವಿರಬೇಕೆಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿದು.
2. ಯೋಗ- ಕ್ರಮಾಗತವಾಗಿ ವಿಷಯಗಳ ಸೇರ್ಪಡೆ, ಸಂಯೋಜನೆ.
3. ಹೇತ್ವಾರ್ಥ- ಕೃತಿಯ ಕಾರಣ ಸಹಿತ ಉದ್ದೇಶವು ಗ್ರಂಥದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅನ್ವಯವಾಗಿರಬೇಕು.
4. ಪದಾರ್ಥ- ಒಂದೇ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಅರ್ಥಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥಗ್ರಾಹ್ಯ ಸೂಕ್ತ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರ. ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಸೈಂಧವ ತನ್ನಿ ಎಂದರೆ ಕುದುರೆ ತರುವುದಲ್ಲ. ಸೈಂಧವಕ್ಕೆ ಕುದುರೆ ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದ್ದರೂ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಉಪ್ಪು ಎಂಬುದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
5. ಪ್ರದೇಶ- ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವ ನಿರ್ದೇಶನ ಅಥವಾ ಸೂಚನೆ. ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಅಥವಾ ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯದ ಅನುಭವದಿಂದ ಅದನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಅನ್ವಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕ ಹಿಂದೆಯೂ ಇಂತಹುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಈಗಿನ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲೂ ಫಲದಾಯಿ ಆಗಬಹುದೆಂಬ ತರ್ಕ.
6. ಉದ್ದೇಶ- ಪ್ರಧಾನ ಗುರಿಯನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಹೇಳಿದಂತಿರಬೇಕು. ಕಾಯಚಿಕಿತ್ಸೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಶರೀರದ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.
7. ನಿರ್ದೇಶ ಅದೇ ಗುರಿಯನ್ನು ವಿವರಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೇಳಿರುವುದು.
8. ವಾಕ್ಯಶೇಷಾ- ಶಬ್ದಗಳಿಲ್ಲದೇ ಅರ್ಥ ತರುವಂಥದ್ದು! ನೇರವಾಗಿ ಬಳಸದೇ ಇದ್ದರೂ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಈ ಹೇಳದ ಶಬ್ದಾರ್ಥವೂ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆ.
9. ಪ್ರಯೋಜನ- ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖ್ಯ ಉಪಯೋಗ ಏನೆಂಬುದೂ ಓದುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡಬೇಕು. ಕೃತಿಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದಿದ ಮೇಲೂ ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಉಪಯೋಗ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾದ, ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಇನ್ನೂ 27 ತಂತ್ರಯುಕ್ತಿಗಳಿವೆ. ಜ್ಞಾನದ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಯುಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಯುಕ್ತ!