ಸಮಕಾಲೀನರಿಗೂ ಡಾ. ರಾಜ್ ಮತ್ತು ತೆಂಡುಲ್ಕರ್ಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಅವರ ಸರಳತೆ, ಡೌನ್ ಟು ಅರ್ತ್ ಸ್ವಭಾವ. ಡಾ. ರಾಜ್ ನಟರಾಗಿ ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರೂ, ಅಹಂಕಾರ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪಾತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ದೈವನಿಂದನೆ, ಜಾತಿನಿಂದನೆ, ಜನನಿಂದನೆ, ಸಮಾಜವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯ ಬೆಂಬಲಿಸುವಂಥ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಮಹಾನ್ ನಟರಾಗಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುವಂಥ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಬರೆಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ತಾವು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು ಜೀವ ತುಂಬಿದರೇ ಹೊರತು ತಮಗಾಗಿಯೇ ಕಥೆ, ಪಾತ್ರ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಕಾಲೀನ ನಟರಿಗೆ ಟಾಂಟ್ಗಳನ್ನು ಕೊಡುವಂಥ ಡೈಲಾಗ್ಗಳನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಉತ್ತೇಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ರೈತ, ರೈತನ ಮಗ, ಬಡವನ ಮಗ, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಹೋರಾಟಗಾರ ಇತ್ಯಾದಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರುಗಳು, ವಿದೇಶಿ ಲಲನೆಯರ ನಡುವೆ ಮೊದಲ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಂಟ್ರಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜನ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಡಾ. ರಾಜ್ರನ್ನು ಇವ ನಮ್ಮವ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು, ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ‘ನಾನಿರುವುದೇ ನಿಮಗಾಗಿ...’ ಎಂದು ರಾಜ್ ಹಾಡಿದಾಗ ಜನ ಹೃದಯದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ನಟನಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಆದರ್ಶಮಯ ಪಾತ್ರಗಳಂತೆಯೇ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದ, ನಡೆಗೂ- ನುಡಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕಿದ ಮಹಾನುಭಾವ ಡಾ. ರಾಜ್.
