ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಆಧುನಿಕ ಜೀವನಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ಒತ್ತಡದ ಬದುಕು ಕೂಡ ಕಾರಣ. ಜೀವನ ಜಂಜಾಟಗಳು, ಕೆಲಸದ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಏರುತ್ತಿರುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಜನರನ್ನು ಜರ್ಜರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತೀವೆ. ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು, ಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಕಾಲ ಓದಿನಲ್ಲೇ ಕಳೆಯುವಂತಾಗುವುದು, ಇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಏಕತಾನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಓದು, ಕೆಲಸ, ಸಂಸಾರ ನಿರ್ವಹಣೆ, ದುಶ್ಚಟ, ಕೀಳರಿಮೆ ಮುಂತಾದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಜನರು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾರೆ. ಮಗು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ. ನಿತ್ಯಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಓದಿ, ಬರೆದೋ ಮಾಡಿ ಶಾಲಾ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬ್ಯಾಗ್ಗೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಶಾಲಾವಾಹನ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕರೆಂಟಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಹಿಟ್ಟು ಕಡೆಯಲು ಆಗಿಲ್ಲ, ಅಡುಗೆ ತಯಾರಿಗಿಲ್ಲ. ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಬಿಸಿನೀರು ತಯಾರಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ದೋಸೆ ಮಾಡಲಾಗದೆ, ಬ್ರೆಡ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಮ್ ಸವರಿ ಅದನ್ನೇ ಮಗುವಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಹೀಗೇ ನಡೆದಾಗ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾದಾಗ ‘ರೆಡಿಮೇಡ್-ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್’ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಜೆಯೂ ಮಾಡಿ ಕೊಡಲು ಸುಲಭವೆಂದು ಫಾಸ್ಟ್ಫುಡ್ ನೀಡತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೆರಡು ವಾರ ಫಾಸ್ಟ್ಫುಡ್ನ ರುಚಿ ಕಂಡ ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತದಲ್ಲದೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅವಲಕ್ಕಿ, ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು, ಮೊಸರನ್ನ, ದೋಸೆ ಇತ್ಯಾದಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಮುಖ ಕಿವಿಚಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಮುದ್ದಿನಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ‘ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಡುವುದನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ ಅದನ್ನಾದರೂ ತಿನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೋ ಫಾಸ್ಟ್ಫುಡ್ ನಿತ್ಯ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಫಾಸ್ಟ್ಫುಡ್ಡೇ ಇರಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ತಿಂಡಿಯೇ ಆಗಿರಲಿ ಅದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ ಎಂದು ತೀರ್ವನಿಸಿ, ಸೇವಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ನಮ್ಮದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ತಿನ್ನವುದಾದರೆ ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವ ತನಕ ತಿನ್ನಬಹುದು. ಆಮೇಲೆ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆಹಾರ ಕರಗಿ ಬಳಿಕ ತಿನ್ನಬೇಕಷ್ಟೇ.
