‘ನೋಡು ಮಗು, ಚಿಕ್ಕದಾದ ಮೊದಲ ರೇಖೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದ ಆಕ್ಷೇಪ, ಅಪಮಾನ, ಅನುಮಾನಗಳು ಇದ್ದಂತೆ. ಅದೇ ಈ ದೊಡ್ಡ ರೇಖೆ ನೀನು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ತತ್ಪರತೆ, ಅದರಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಸಾಧನೆ ಎಂಬಂತೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಎರಡನೇ ಗೆರೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಯೂ ರಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಎರಡನೇ ಗೆರೆ ದೊಡ್ಡದಾದಷ್ಟು ಮೊದಲ ರೇಖೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಲಕ್ಷ್ಯ ದೊಡ್ಡ ಗೆರೆಯೇ ವಿನಃ ಚಿಕ್ಕ ಗೆರೆಯಲ್ಲ. ನೀನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದರು. ಆಗ ತಂದೆಯ ಮಾತಿನ ಮರ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಗ್ನಿಯೊಂದು ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನೀಡಿದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನೇ ಸುಡುವಂತೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಎದುರಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡುವವರು, ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರು, ಆರೋಪ ಮಾಡುವವರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿದ್ದರೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿ, ಮೃಗಗಳಿಗಂಜಿದಡೆಂತಯ್ಯಾ?’ ಎನ್ನುವ ಶರಣರ ಮಾತಿನಂತೆ ಸ್ತುತಿನಿಂದೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದಾಗ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
