ವೆಂಕಣ್ಣಯ್ಯನವರು ನಾಡು ಕಂಡ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ. ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿತ್ತು. ಮೀಮಾಂಸೆ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಅವರ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಶಿಷ್ಯವಾತ್ಸಲ್ಯವಂತೂ ಅನನ್ಯವಾದುದು. ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಿಷ್ಯವೃಂದದಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪುಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿತ್ತು. ಕುವೆಂಪು ಅವರಿಗೂ ಗುರುಗಳಾದ ವೆಂಕಣ್ಣಯ್ಯನವರೆಂದರೆ ಅಪರಿಮಿತ ಗೌರವ. ಶ್ರೀರಾಮಾಯಣದರ್ಶನಂ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಅವರಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತ ‘ಇದೊ ಮುಗಿಸಿ ತಂದಿಹೆನ್ ಈ ಬೃಹದ್ಗಾನಮಂ/ನಿಮ್ಮ ಸಿರಿಯಡಿಗೊಪ್ಪಿಸಲ್ಕೆ, ಓ ಪ್ರಿಯಗುರುವೆ/ಕರುಣಿಸಿಂ ನಿಮ್ಮ ಹರಕೆಯ ಬಲದ ಶಿಷ್ಯನಂ...’ ಎಂದು ತುಂಬು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕುವೆಂಪು ‘ಕಾನೂರು ಹೆಗ್ಗಡಿತಿ’ ಬರೆಯಲೂ ವೆಂಕಣ್ಣಯ್ಯನವರೇ ಪ್ರೇರಕಶಕ್ತಿ. ಕುವೆಂಪು ಪ್ರಕಾರ ವೆಂಕಣ್ಣಯ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪ್ರಖರವಾದುದಲ್ಲ, ಸೌಮ್ಯವಾದುದು. ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿಯಂತೆ ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯಂತೆ ಸಂಮೋಹಕವಾಗಿತ್ತು. ಇತರ ಅನೇಕ ಅಧ್ಯಾಪಕರಂತೆ ಗೌನು ತೊಟ್ಟು ಠೀವಿಯಿಂದ ಉಪನ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಅವರು ತನ್ನನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದುವರೆಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪಠ್ಯವಿಷಯ ಪ್ರತಿಪಾದನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯಮೀಮಾಂಸಾತ್ಮಕವಾದ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ರೀತಿಯನ್ನು ಕನ್ನಡದ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲೂ ಕೇಳುವಂತಾಗಿ ನಮ್ಮ ಭಾಷಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಕೋಡು ಮೂಡಿದಂತಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಕವಿಗಳು, ಕಾವ್ಯಗಳು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕವಿಗಳಿಗೂ, ಕಾವ್ಯಗಳಿಗೂ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹಿಗ್ಗುವಂತಾಯಿತು.
