ಒಂದು ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಸುದೈವದಿಂದ ಸುಶೀಲೆಗೆ ಅನಂತ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಗೋಚರಿಸಿದರು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಅನಂತ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿತು ಸುಶೀಲೆಯು ಪತಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಳು. ಅನಂತ ವ್ರತವನ್ನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಅವಳು ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಧನ್ಯಳಾದಳು. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಅವರು ಸುಖ ಸಮೃದ್ಧಿ ಪಡೆದರಾದರೂ, ಕೌಂಡಿನ್ಯನಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗದೇ, ಅವಳು ಕೈಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಅನಂತ ದಾರವನ್ನು ಕಿತ್ತು ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾಕಿದನು. ಇದರಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊಂದಿದ ಅನಂತ ದೇವನು ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನಾಹುತಗಳ ಸಾಲನ್ನೇ ತೋರಿಸತೊಡಗಿದನು. ಆಗ ಕೌಂಡಿನ್ಯನಿಗೆ ನಿಜಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಅನಂತ ದೇವನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಕೌಂಡಿನ್ಯನ ಪ್ರಯತ್ನವು ಕೂಡಲೇ ಫಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಫಲಭರಿತವಾದ ಮಾವಿನ ಮರವೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಕ್ರಿಮಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಅಗ್ರಾಹ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅವಿವೇಕಿಯಾದ ಕೌಂಡಿನ್ಯನು ನೋಡಿ, ‘ಅನಂತ ದೇವನನ್ನು ನೋಡಿರುವೆಯಾ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಮರವು ಉತ್ತರಿಸುವುದೆಂತು? ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ ಕೌಂಡಿನ್ಯನು ಒಂದು ಹಸುವನ್ನೂ, ಕರುವನ್ನೂ ನೋಡಿದನು. ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಮೇಯದೇ ನಿಂತಿರುವ ಎತ್ತನ್ನು ಕಂಡನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಕೆರೆಗಳು, ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಆನೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅನಂತ ದೇವನನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ.
