ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಮೇಲೆ ಟೀಕಾಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿರುವ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ವಾದವೇನೆಂದರೆ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ನಿಂದನೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರವೇ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಕ್ತವಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಕಾನೂನಿನ ಆ ಶಾಖೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು. ಇಂಥ ವಾದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ಸಿಗುವುದು 1899ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಿವಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಇತ್ಯರ್ಥಿಸಿದ ಮೆಕ್ಲೋಡ್ ವಿರುದ್ಧ ಸೇಂಟ್ ಆಬಿನ್ ಎಂಬ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ನ್ಯಾಯಾಂಗ ನಿಂದನೆ ಎಂಬುದು ಸಮಕಾಲೀನ ವಿಚಾರಧಾರೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದರೂ ವರ್ಣೀಯ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವ ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಗೌರವ ಕಾಪಾಡಲು ಅವಶ್ಯ ಎಂಬ ಶೋಚನೀಯ ಹೇಳಿಕೆ ಆ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಅಂಥ ವಾದವನ್ನು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, 1969ರಲ್ಲಿ ಇತ್ಯರ್ಥವಾದ ಪರ್ಸ್ಪೆಕ್ಟಿವ್ ಪಬ್ಲಿಕೇಷನ್ಸ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ, ನ್ಯಾಯಾಂಗ ನಿಂದನೆಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಕ್ತ ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದೆ. 2002ರ ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ನಿಂದನೆ ಕಾಯ್ದೆ ಇತರ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದೆ. 1978ರಲ್ಲಿ ಇತ್ಯರ್ಥವಾದ ರಾಮ್ ದಯಾಳ್ ಮರ್ಕರ್ಹಾ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಜನತೆಯ ಚಿಂತನೆ ಹಾಗೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ತಪು್ಪ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುವಂಥ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ನಿಂದನೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ತೀರ್ಪಿತ್ತಿದೆ. ಬಡತನ, ಅನಕ್ಷರತೆ ಆದಿಯಾಗಿ ಹಲವು ಪಿಡುಗುಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ ಮೂಲಕ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಹೇಳನಕಾರಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಹರಿಬಿಟ್ಟು ಜನರನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುವ ಕೃತ್ಯ ಅಪರಾಧವೇ ಸರಿ. ಇದರ ಸಾರಾಂಶವೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡಿಸಬಹುದಾದ ಯಾವುದೇ ಹೇಳಿಕೆ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ನಿಂದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿದಾಗ ಅಪರಿಮಿತ ವಾಕ್ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪ್ರತಿಪಾದಕರ ವಾದವು ವಿತಂಡವಾದ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
