ದೇವರ ಬಳಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾದುದನ್ನು ಬೇಡಬೇಡಿ!

ಮನುಷ್ಯ ಸದಾ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅರಸುವುದರಲ್ಲೇ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಸಮಯವನ್ನು ಅದಕ್ಕೇ ಮುಡಿಪಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅವನನ್ನು ‘ಆನಂದ ಪಿಪಾಸು’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅವನು ಬೇರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇಷ್ಟು ಹಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ, ಜನರು ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇರುತ್ತದೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಹಲವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಮರೀಚಿಕೆಯಂತಹ ಸುಖಗಳನ್ನೇ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆನಂದ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹಣಕಾಸು, ಕುಟುಂಬ, ಹೆಸರು-ಖ್ಯಾತಿ, ಪ್ರಾಬಲ್ಯ, ಸ್ಥಾನಮಾನ, ಜ್ಞಾನ- ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ನೋಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಂತ ಅಂತಃಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಆತ್ಮಾನಂದದಿಂದ, ಆಂತರ್ಯದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ; ಯಾವುದೇ ಸಂಪತ್ತು, ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಖ್ಯಾತಿಯಿಂದಲ್ಲ.

ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ನಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುವಕರಲ್ಲಿ, ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟು ಖಿನ್ನತೆ ಮತ್ತು ಭ್ರಮನಿರಸನವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗೆ ಏಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಮಾನವನು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ತಾವು ಬಯಸುವ, ಹಂಬಲಿಸುವ ಸಂತೋಷದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬುದು ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

‘ನಿಮಗೆ ಏನು ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ. ನೂರಾರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಸಾವಿರಾರು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಎಟಕುವ ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಸದಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿ. ಆದರೆ ಆ ಏಕತೆಯನ್ನು ನೀವು ಅನುಭವಿಸುವವರೆಗೆ, ಇವು ಯಾವುದೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಮೋಹ-ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾರವು. ‘ಏಕಂ ಸತ್ ವಿಪ್ರಾಃ ಬಹುಧಾ ವದಂತಿ’ (ಮಹೋಪನಿಷತ್ತು 4.71)- ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನೇಕ ಜನರು ಅನೇಕ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.’

ಹಲವರಲ್ಲಿ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ‘ಯಜ್ಞಗಳು ಅಂತಿಮ ಆನಂದ ಪಡೆಯಲು ನೆರವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕು? ಯಾಕೆ ನಾವು ಲೀಟರ್​ಗಟ್ಟಲೆ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಯಜ್ಞಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸುರಿಯಬೇಕು? ಅದರ ಬದಲಾಗಿ, ಅದೇ ತುಪ್ಪವನ್ನು ನಮಗೆ ಅಥವಾ ಪರರಿಗೆ ಬಡಿಸಿದರೆ, ನಮಗೆ ಅಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾದರೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಈ ಎಲ್ಲ ದುಬಾರಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಹಾಕಬೇಕು? ಹೇಗಾದರೂ ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದು.

ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಏನು ಮಾಡಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಶದವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಋಷಿಗಳನ್ನು ‘ಮಂತ್ರದೃಷ್ಟಾರರು’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದರು. ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಋಷಿಗಳು ನೋಡಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ನೀವು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಥವಾ ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯ?

ಮಂತ್ರವೆಂಬುದು ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ. ಆ ಕಲ್ಪನೆಯು ಋಷಿಗಳ ಆಳವಾದ ಧ್ಯಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಜ್ಞಾನದ ಕಾರಂಜಿಯಂತಿರುವ ತಮ್ಮ ಆಂತರ್ಯವನ್ನು ಸಂರ್ಪಸಿದಾಗ ಉದಯವಾಯಿತು. ಭಾರತದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಣಿತಜ್ಞರಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ರಾಮಾನುಜನ್ ಅವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗಣಿತದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಿದ್ದವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಮಂತ್ರಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು ಮತ್ತು ಅವರು ಅವುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಶಬ್ದರೂಪವನ್ನು ನೀಡಿದರು.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ‘ಆಹಾ’ ಎಂದೂ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ‘ಅಯ್ಯೋ’ ಎಂದೂ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಉದ್ಗರಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೋಭಾವಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗೆಯೇ, ಋಷಿಗಳು ಏನೋ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅಥವಾ ಏನೋ ಅಸಾಧಾರಣವಾದುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ, ಅವರ ಕಂಠದಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೆಲವು ಶಬ್ದಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು. ಆ ಋಷಿಗಳು ಆಗ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಈ ಶಬ್ದಗಳು ವರ್ಣಿಸಿದವು.

ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವರು ದ್ರಷ್ಟಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ಅನುಭವ ಅಥವಾ ಒಂದು ದರ್ಶನವನ್ನು ಅವರು ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಅದು ಭೌತಿಕ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ದರ್ಶನವಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ದರ್ಶನ. ಅವರು ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಶಬ್ದರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಆ ಶಬ್ದಗಳೇ ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ವೇದಗ್ರಂಥಗಳಾದವು.

ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಈ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿದರೆ, ಅವರೂ ಕೂಡ ಋಷಿಗಳು ಪಡೆದಂತಹ ದರ್ಶನಗಳು ಹಾಗೂ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀವು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿದಾಗ, ‘ಮನನಾತ್ ತ್ರಾಯತೇ ಇತಿ ಮಂತ್ರಃ’- ನೀವೂ ಕೂಡ ಋಷಿಗಳು ಪಡೆದಂತಹ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಮಂತ್ರದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಳುಗಿದರೆ, ಆ ಮಂತ್ರವು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾದಂತೆ ನಿಮಗೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಅನುಭವವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಧ್ಯಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಚಮಕಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವಾಗ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಕೋರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ‘ಶಂ ಚ ಮೇ ಮಯಶ್ಚ ಮೇ ಪ್ರಿಯಂ ಚ ಮೇ ಅನುಕಾಮಶ್ಚ ಮೇ’ ಅಂದರೆ, ‘ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳೂ ಈಡೇರಲಿ’ ಎಂದು ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು, ‘ದಯವಿಟ್ಟು ನಾನು ಕೋರಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಈಡೇರಿಸು, ದೇವಾ’ ಎಂಬ ಕೋರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

‘ಸತ್ಯಂ ಚ ಮೇ ಸತ್ಯಭಾವಂ ಚ ಮೇ ಪ್ರೇಮಭಾವಂ ಚ ಮೇ ಕ್ಷಮಾಭಾವಂ ಚ ಮೇ ಶಾಂತಿಭಾವಂ ಚ ಮೇ’- ಹೇ ದೇವಾ! ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ಶಾಂತಿ, ಕ್ಷಮೆ ಇವುಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸು ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿದರೆ, ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ.

ದೇವರು ಮೂಲವಸ್ತು; ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಆ ವಸ್ತುವಿನ ನೆರಳು. ಒಮ್ಮೆ ನೀವು ಭಗವಂತನನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇ ಆದರೆ, ನೀವು ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಪಡೆದಂತೆ. ಅದಾದ ಬಳಿಕ, ನೀವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನೀವು ನೆರಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರೆ, ನಿಮಗೆ ನೆರಳೂ ಸಿಗದು, ವಸ್ತುವೂ ಸಿಗದು.

ನಾನು ಹಿಂದೆಯೂ ಹೇಳಿದಂತೆ, ನೀವು ತೆಂಗಿನಗಿಡದ ನೆರಳನ್ನು ಹತ್ತಿದರೆ, ನಿಮಗೆ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗಳು ಸಿಗಲಾರವು. ನೀವು ನಿಜವಾದ ತೆಂಗಿನಗಿಡವನ್ನು ಹತ್ತಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಮಗೆ ನಿಜವಾದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ನೆರಳಿನ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಭಗವಂತನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ. ನೀವು ಬಯಸಿರುವುದನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಬೇಡಿ; ಅವನು ನಿಮಗೇನು ಕೊಡಲು ಬಂದಿರುವನೋ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ. ನೀವು ಭಿಕ್ಷುಕರಾಗಬಾರದು. ದೇವರಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಜಪ, ಪೂಜೆ, ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ಅವನು ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೇ ತಂದೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನ ಅನುಗ್ರಹವು ನಮಗೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾದ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಬೇಡುವುದರ ಬದಲಾಗಿ, ‘ಯದ್ಯದಾಚರತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಃ’ ಎಂಬಂತೆ, ಜನರು ಉದಾತ್ತವಾದುದನ್ನೇ ಬೇಡಬೇಕು. ಭಗವಂತನು ನಿಮಗೆ ಏನನ್ನು ಕೊಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು. ಅವನು ನಿಮಗೆ ಅಂತಿಮವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಬಹುದು. ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ನಂತರ ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಲು ಅಥವಾ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ತಿಳಿದರೆ, ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಾದಂತೆ- ಸರ್ವಜ್ಞಾನತೆ.

ಜೀವನದ ಪರಮೋದ್ದೇಶ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ. ತನ್ನ ದಿವ್ಯತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಭಾರತದ ಪ್ರಾಚೀನ ಜ್ಞಾನ, ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಭವ್ಯವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನೀವು ಮರೆಯಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಪ್ರಾತಃಸ್ಮರಣೀಯರಾದ ಅನೇಕ ಗುರುವರ್ಯರು ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಈ ಜ್ಯೋತಿಯು ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಆರದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಪಾರ ಪರಿಶ್ರಮದ, ಅಗಾಧ ಪ್ರೇಮದ ಇಂಧನದಿಂದ ಉದಾತ್ತ ಜನರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಆಚರಣೆಗೆ ತಂದು, ನೀವೂ ಕೂಡ ಈ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಆರದಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು.

ದೈವತ್ವವನ್ನು ‘ಸತ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಂ ಅನಂತಂ ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂಬ ಈ ಮೂರು ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಸತ್ಯಂ’ ಎಂದರೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗದ ಸತ್ಯ ಎಂದರ್ಥ. ‘ಜ್ಞಾನಂ’ ಎಂದರೆ ಅರಿವು. ಈ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಪರಾ ಮತ್ತು ಅಪರಾ ವಿದ್ಯೆಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡಿವೆ. ‘ಅನಂತಂ’ ಎಂದರೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ್ದು, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದು- ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ್ದು. ಇದೇ ಭಗವಂತನ ಮತ್ತು ದೈವತ್ವದ ಸ್ವಭಾವ.

ಈ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ನೀವು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅದರ ಕುರಿತು ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಂಬಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ನೀವು ಅನುಭವಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಅನುಭವವು ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ, ಸೀಮಿತ ಪರಿಧಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸಂಕುಚಿತತೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊರತಂದು, ಅನಂತ, ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಅರಿವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜೀವಿಗಳಾಗಿ, ಅಂದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ.