ಮನುಷ್ಯರ ದೈವತ್ವ ಬೆಳಗಲು ಗುರುವಿನ ಕರುಣೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ

ಮನುಷ್ಯರ ದೈವತ್ವ ಬೆಳಗಲು ಗುರುವಿನ ಕರುಣೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ
ಮನುಷ್ಯರ ದೈವತ್ವ ಬೆಳಗಲು ಗುರುವಿನ ಕರುಣೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ
Published on

(ಲೇಖಕರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುಗಳು)


ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ಗುರುವಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರಿಹೇಳಿವೆ. ಶ್ರೀ ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ತಮ್ಮ ವಿವೇಕಚೂಡಾಮಣಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ‘ಕರುಣಾಸಿಂಧೋ’ (ಕರುಣೆಯ ಸಾಗರವೇ) ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜಂಜಾಟಗಳ ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಸಾಧಕನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಉದ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಕಾಪಾಡಲು ಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ ಗುರುವಿನ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ಸೂಸುವ ಕರುಣೆಯ ಒಂದೇ ಒಂದು ನೋಟ ಬೇಕಿರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುವಿಗೆ ಬಹಳ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಷರತ್ತುಗಳಿಲ್ಲದ, ನಿರಪೇಕ್ಷ ಕರುಣೆಯ ಸ್ವರೂಪವೇ ಗುರುತತ್ತ್ವ. 

ಯಾವುದೋ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಶರಣಾದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಗುರುವು ಎಂದಿಗೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕರುಣೆಯ ನೋಟದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ದೋಷಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುರುವಿನ ಈ ಅದ್ಭುತ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದೈವತ್ವಕ್ಕೇರುವ ಸುಂದರ ಪಯಣದ ಆರಂಭ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ.


ಮುಮುಕ್ಷುತ್ವ- ಗುರುವಿನ ಆಗಮನದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ: ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಆಗಮನವು ಕೇವಲ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳ ಸಾಧನೆಯ ಫಲ. ನಮ್ಮ ಜೀವನವು ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಗುರುವಿನ ಅಗತ್ಯ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ-ಅಹಂಕಾರವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತು ಕೇವಲ ಕೊಳಕು ಮತ್ತು ಕೆಸರಿನ ಸಾಗರ ಎಂಬ ಅರಿವು ಮೂಡಿದಾಗ ಸಾಧಕನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಹಂಬಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಕ್ಷುಲ್ಲಕತೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ ಪಾರಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಬರಬಹುದು. ಆದರೆ ಗುರುವಿನ ಕಟಾಕ್ಷ ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ ಮುಮುಕ್ಷುತ್ವ (ಮೋಕ್ಷದ ದಾಹ) ಉಂಟಾಗಬೇಕು. ಸನ್ಮಾರ್ಗದ ತೀವ್ರ ಹಂಬಲ, ಸಾಧನೆಯ ಛಲ ಮೂಡಿದಾಗ ಪರಮಾತ್ಮನು ಗುರುವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದವರಿಗೆ ‘ನಾನು’ ಮತ್ತು ‘ನನ್ನದು’ ಎನ್ನುವ ಬಂಧನಗಳಿಂದ, ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಹೊರಬರುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು. ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧಕನಾದವನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಪುರುಷನ ಆಶ್ರಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅವರು ದೋಣಿಯ ಮೂಲಕ ಸಾಗರ ದಾಟಿಸುವ ನಾವಿಕನಂತೆ ಸಾಧಕನನ್ನು ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಲೌಕಿಕ ಪ್ರಪಂಚ ಮತ್ತು ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ; ಲೌಕಿಕ ವ್ಯಾಮೋಹಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ದೈವಿಕ ಕೃಪೆ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ‘ನಮಗೆ ಗುರುವಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.


ಶಿಲ್ಪಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಲು- ಅಹಂಕಾರ ಕರಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ: ಶಿಲ್ಪಿಯೊಬ್ಬ ಶಿಲೆಯೊಂದನ್ನು ಕೆತ್ತಿ ಸುಂದರಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಉಳಿದವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಲ್ಲಿನ ದಿಮ್ಮಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಶಿಲ್ಪಿಗೆ ಸುಂದರ ವಿಗ್ರಹ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನು ಆ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಬೇಡದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಒಂದು ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಗುರುವು ಸಹ ಸಾಧಕನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಹಂಕಾರ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಿಲ್ಪಿಯೊಬ್ಬ ಉಳಿಯಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡುವಾಗ ಕಲ್ಲು ಏಟು ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಂತೆಯೇ ಅಹಂಕಾರ ನಿವಾರಣೆಯ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ತನಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ ಶಿಲ್ಪಿಯನ್ನೋ, ಉಳಿಯನ್ನೋ ಕಲ್ಲು ದೂರಿದರೆ, ದೂರ ಸರಿದರೆ ಅದು ಶಿಲ್ಪವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 
ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಸುಂದರ ಮೂರ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗುವ ಕಲ್ಲಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿಗೆ ಶರಣಾದ ಸಾಧಕರೂ ಸಹ ಕೆತ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಮೂರ್ತಿಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮೃದುವಾದ ಬಳಪದ ಕಲ್ಲುಗಳಾದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕಠಿಣವಾದ ಗ್ರಾನೈಟ್. ಮೃದುವಾದ ಕಲ್ಲು ಗುರುವಿನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಶರಣಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕಠಿಣವಾದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕೆತ್ತಲು ಗುರುವೂ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರಮಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಠಿಣ ಗ್ರಾನೈಟ್ ಆಗುವ ಬದಲು, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಮೋಹಗಳಿಲ್ಲದ ಮೃದುವಾದ ಬಳಪದ ಕಲ್ಲಾಗುವುದು ಸಾಧಕನು ಗುರುವಿಗೆ ನೀಡಬಹುದಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧಕನು ಗುರುವಿನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿ, ದೈವಿಕ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ.

ನಾನು ಶುದ್ಧ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾದರೆ, ನೀನು ನಾನಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ನೀವು ನನಗೆ ಯೋಗ್ಯ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಟ್ಟಂತೆ.

ಸೇವೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಮಾಜಮುಖಿಯಲ್ಲ, ಸ್ವ-ಪರಿವರ್ತನೆ: ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಇತರರ ಉದ್ದಾರಕ್ಕಲ್ಲ, ಇದು ಸಾಧಕನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಸಾಧನ. ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವ ಅಹಂಕಾರವು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಯಿಂದ ಮೃದುವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಗುರುವು ಸಾಧಕನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೆತ್ತಿ ದೈವಿಕ ಜೀವಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಲ್ಲರು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ನಿರ್ವಣ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ, ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶದ ಯೋಜನೆಗಳು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಷ್ಟೇ. ಇವು ಬಡವರಿಗೆ, ನಿರ್ಗತಿಕರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆಯಾದರೂ, ಸೇವೆ ಮಾಡುವವರ ಪಾಲಿಗೆ ಇವು ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ವೇದಿಕೆಗಳು.
ವಿರೋಧದಿಂದ ಶರಣಾಗತಿಯವರೆಗೆ: ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಾಧಕನನ್ನು ಗುರುವು ಸದಾ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುವನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸುವಂತಾದರೆ ಆ ಗುರು ನಿಜವಾದ ಗುರುವಲ್ಲ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧನೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಗುರುವು ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿ, ಆತನನ್ನೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗುರುವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಾಧಕನಾದವನು ಒಮ್ಮೆ ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ಏರಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಭೌತಿಕವಾದ ಗುರುವಿನ ಅಗತ್ಯ ಅಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪುವ ಮಾರ್ಗವು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುವಂತೆ, ‘ನಾನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕೃಪೆಯನ್ನು ತೋರಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.’ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು, ಲೌಕಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿ ನಾಶವಾದಾಗ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ಹಾಗೂ ಹತಾಶೆ ಕಾಡಬಹುದು. ನಾನು, ನನ್ನದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲವೂ ಕೈತಪ್ಪಿದಾಗ ಗುರುವಿನ ಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಅನುಮಾನಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಎಂಥದ್ದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅಚಲವಾಗಿರಬೇಕು. ‘ನನ್ನ ಗುರು ನನ್ನನ್ನು ಸಾಧನೆಯಿಂದ ವಿಮುಖಗೊಳಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧಕನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ.
ವರ್ತಮಾನವು ದೇವರಿತ್ತ ಉಡುಗೊರೆ: ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಸಾಧನೆಯ ನಂತರ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಸಿಗಬಹುದು, ಮೋಕ್ಷಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಗುರು ಭಗವಾನ್ ಸತ್ಯ ಸಾಯಿ ಬಾಬಾ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದೇ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ‘ವರ್ತಮಾನವು ದೇವರಿತ್ತ ಉಡುಗೊರೆ’ ಎಂಬ ಅವರ ಮಾತಿನಂತೆ, ಇಂದಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇಂದೇ ಮುಗಿಸುವ ನಿಷ್ಠೆ ಅತಿಮುಖ್ಯ. ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಿಗಲಿದೆ, ಆಗಬೇಕಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಗಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ಪಥ ನಿಶ್ಚಯವಾದ ಮೇಲೆ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಗುರುವು ದೊರೆತ ಮೇಲೆ ಅವರ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಾವು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಇರಿಸುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಹಿಂದೆ ಏನಾಗಿತ್ತು, ಮುಂದೇನಾದೀತು ಎಂದು ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸದೆ, ಗುರುವಿನ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಇರಿಸಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಬೇಕು.
ನಿರಹಂಕಾರಿ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥಿ ಹಾಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತ ಶಿಷ್ಯರಾಗುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು ಸಾಧನೆ. ಗುರುವಿನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ದೈವತ್ವದತ್ತ ಸಾಗಲು ಲಭ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಸದ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ದೈವಿಕ ಜೀವಿಗಳು ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲವು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಾಧಕನೂ ಗುರುವಿನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗುವುದೇ ಗುರುವಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದಾದ ಅತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ.
ಸದಾ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಗುರು: ತನ್ನ ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಗುರು ಸದಾ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಿರೂಪಿಸುವ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಆಗಿದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಭಗವಾನ್ ಬಾಬಾ ಅವರ ಎದುರು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಭಗವಾನ್ ಅವರು ನನ್ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ತಾವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಈಗಷ್ಟೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು, ‘ನಾನು ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರ ಪಾದಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದವು. ‘ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳು ಏಕೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿವೆ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವರು, ‘ನಾನು ಗಂಗಾನದಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ‘ತಾವೇಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಿರಿ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ‘ಕೆಲವು ಭಕ್ತರು ನದಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದರು, ನಾನು ಅವರ ಜೊತೆಗಿದ್ದೆ’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಗಂಗಾನದಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಭಕ್ತರ ಹೆಸರನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದರು.
ಇದು ನಿಜವೋ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯೋ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಾನು ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದೆ. ಆಗ ಅವರು, ‘ನಾವು ಈಗಷ್ಟೇ ಗಂಗೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಆಚೆ ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಅವೂ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದವು.

ಗುರು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗಾಗಿ ಸದಾ ಮಿಡಿಯುವವನು ಎಂದು ನಿರೂಪಿಸುವ ಅದ್ಭುತ ನಿದರ್ಶನ ಇದು.

ವಿಜಯವಾಣಿ ನಂ.1 ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ | Vijayavani | Kannada News
www.vijayavani.net