ನಮ್ರತೆಯ ಭಾವನೆ ಮರಳಿ ತರಲು ಇದು ಸಕಾಲ

ಮಹಾಭಾರತದ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆಯಿದೆ, ಬಹುಶಃ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಇದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ದುರ್ಯೋಧನರು ಕೃಷ್ಣನ ಬೆಂಬಲ ಕೋರಿ ಹೋದಾಗ, ಒಬ್ಬರು ಕೃಷ್ಣನ ತಲೆಯ ಬಳಿ ನಿಂತರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅವನ ಪಾದದ ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಈ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಣಯಿಸಿತು. ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅರ್ಜುನನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದದ ಬಳಿ ನಿಂತಾಗಲೇ, ಅವನು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದ. ಇದು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೂಲ ಸ್ವಭಾವ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತಲೆಬಾಗುತ್ತೇವೆ, ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಾವು ಮೇಲೆ ಏರುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಇತರರನ್ನು ಮೊಣಕೈಯಿಂದ ತಳ್ಳ್ಳುತ್ತಾ ಮೇಲೆ ಏರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ವಿನಮ್ರತೆಯಿಂದ ಬಾಗುವ ಮೂಲಕ ಮೇಲೆ ಏರುತ್ತೇವೆ.

ಭಾರತ ಎಂದರೆ ನಾವು ಸದಾ ದಿವ್ಯತೆಯ ಪಾದದಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಕಲಿತವರು ಎಂದರ್ಥ. ಇದು ಅಹಂಭಾವದ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೇ ಭಕ್ತಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಅದು ದೇವರಿರಲಿ, ಪುರುಷನಿರಲಿ, ಸ್ತ್ರೀ, ಮಗು, ಪ್ರಾಣಿ, ಮರ ಅಥವಾ ಕಲ್ಲೇ ಇರಲಿ; ನಾವು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತಲೆಬಾಗುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಒಂದು ಗುಣದಿಂದಲೇ ನಾವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ದಿವ್ಯತೆಯ ಪಾದದಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮೂಲಕವೇ ನಾವು ಕಲಿತೆವು, ವಿಕಸನಗೊಂಡೆವು, ಅರಳಿದೆವು ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ದೀಪಗಳಾದೆವು.

ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಶಂಕರರಿಗಿಂತಲೂ ಮುನ್ನ, ಆದಿಯೋಗಿಯ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅನೇಕ ಯೋಗಿಗಳು, ಅನುಭಾವಿಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂತರು ಇದನ್ನು ಹಲವು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಶಂಕರರು ಇದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಹಾಗೂ ಅವರು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಇದನ್ನು ಪಸರಿಸಿದ ಉತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯು ಅವರನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಒಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿವೇಕವು ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೆ ಅಥವಾ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಬಂದದ್ದು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಮೂಲಭೂತ ಮಾನವ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಜನರು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯು ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಸರಿಯಲ್ಲದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಶಂಕರರು ಇಂದು ಬಹಳ ಪ್ರಸ್ತುತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದನ್ನಾದರೂ ನಿವಾರಿಸುವುದು ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು, ‘ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ ಅರ್ಥಹೀನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವೇನು?’ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ‘ಮಾಯೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ’ ಎಂಬಂತೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾಯೆ ಎಂದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಮಾಯೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಭ್ರಮೆ, ಅಂದರೆ ನೀವು ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಅದು ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಘನವಾಗಿ ಕಾಣುವ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ, ಆದರೆ ನೀವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಡುವ ಗಾಳಿಯ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ದೇಹದ ಜೀವಕೋಶಗಳು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಿಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿನ ಅಂಗಾಂಶಗಳು ಮತ್ತು ಅಂಗಗಳು, ಜೀವಕೋಶಗಳ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನವಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಇದರರ್ಥ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಸ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ, ಅದು ಅದೇ ಹಳೆಯ ದೇಹದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಇದೇ ಮಾಯೆ.

ಅದೇ ರೀತಿ, ನೀವು ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ರೀತಿ, ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ - ಇದೇ ಭ್ರಮೆ. ಇದು ಮರೀಚಿಕೆಯಂತೆ. ನೀವು ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವಾಗ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ನೀರಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರರ್ಥ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನ ವಕ್ರೀಭವನದಿಂದಾಗಿ ಆ ಭ್ರಮೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ಒಂದು ವಸ್ತು ಇನ್ನೊಂದರಂತೆ ಕಾಣುವುದು. ನೀವು ಯಾವುದನ್ನು ‘ನಾನು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರೋ ಅದು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದೆ - ಇದೇ ಮಾಯೆ. ನೀವು ಯಾವುದನ್ನು ‘ಅನ್ಯ’ ಅಥವಾ ‘ಬೇರೆಯವರು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರೋ ಅದು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನೀವೇ ಆಗಿದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಯಾವುದನ್ನು ‘ಎಲ್ಲವೂ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರೋ ಅದು ಶೂನ್ಯವೂ ಹೌದು. ಶಂಕರರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಮಾಯೆ ಎಂದರೆ ಇದೇ. ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದರಿಂದ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೇ ತಿಳಿಯಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಇಡೀ ವಿಶ್ವವು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಒಂದೇ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆಧುನಿಕ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರವು ಇಂದು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಎಂದು ಶಂಕರರು ಅಂದೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಇಂದು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ನಂತರ, ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನವು ಶಂಕರರು ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ಅನೇಕ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ.

ಈ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವು ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲೇ ಉಳಿಯದೆ ನಗರಗಳಿಗೆ, ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ, ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜನರ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕಿದೆ. ನಮಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಮ್ರತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ತರುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ - ಅಂದರೆ ಬಾಗುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು. ಇದು ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ, ಇದು ನಮ್ಮ ಹಾದಿಯಾಗಿದೆ, ಇದು ನಮ್ಮ ವಿಕಾಸ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ನಿಧಿಯಾಗಲಿದೆ - ಇದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭವಿಷ್ಯವಾಗಲಿದೆ. ಈ ಒಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮಾಡಿದರೆ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ನಮ್ಮಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಕರರ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮತ್ತೆ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸೋಣ.