ಇತ್ತ, ತಂದೆಯ ವ್ಯಾಪಾರ ಕುಸಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಸಾಕುವುದು ಅವರಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ತಂಗಿ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಸಾಕತೊಡಗಿದಳು. ‘ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷವಾದರೂ ನಿನಗೆ ಅನ್ನ ಹಾಕಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ, ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸುವೆಯಾ?’ ಎಂದು ಅಬ್ಬಾ ಮೂದಲಿಸತೊಡಗಿದ. ಮನನೊಂದ ನಾನು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಲೇಜೊಂದರ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಕಸ ಗುಡಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಅಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಲು ಕೋಣೆಯೂ ಸಿಕ್ಕಿತು. ‘ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ದುಡಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ನೀನೇಕೆ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು?’ ಎಂದು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಸೂಚಿಸಿದಳು. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾನು ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಅರಬ್ಬಿ ಭಾಷೆ ಕಲಿಸುವ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರ ಸೇರಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕಿ, ಸೌದಿಯ ಬದಲು ದುಬೈಗೆ ಹೋದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳ ಗಳಿಸಬಹುದೆಂದಳು. ಆಕೆಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾನು ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವೊಂದನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಹೂದಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿರುಕುಳ ಹೆಚ್ಚಾದ್ದರಿಂದ ಬಾಂಗ್ಲಾಕ್ಕೆ ಮರಳಿಸಲು ಮನೆ ಮಾಲೀಕನನ್ನು ಕೋರಿದೆ. ಅತ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅಲ್ಲಿನ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ದೂರು ನೀಡಿದೆ. ದುಬೈ ಪೊಲೀಸರು ಮನೆ ಮಾಲೀಕನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲು ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ರಿಮಾಂಡ್ ಹೋಂಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. 20 ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ನಂತರ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ದೂತಾವಾಸದವರು ನನ್ನನ್ನು ಢಾಕಾಗೆ ಮರಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು.
