ಆಳಂದಿಯಿಂದ ಪಂಡರಾಪುರಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ನಂತರ ಏಕನಾಥ, ನಾಮದೇವ, ತುಕಾರಾಮ, ರಾಜಾರಾಮ ಮಹಾ ರಾಜರು, ಸಂತಮಾತಾ ವಿಠಾಬಾಯಿಯಂಥ ಧೀಮಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂತರು ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ದೇಶದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಘಟ್ಟವಾದ ಈ ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರು ನಾಮಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಭಜನೆ ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡುತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾತ್ರಾರ್ಥಿಯು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ದಂಡಿಸುತ್ತ, ದೇಹಭಾವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಪಾದಯಾತ್ರೆಯ ಉದ್ದೇಶವು ಸ ಕಾಮವೇ ಇರಲಿ ನಿಷ್ಕಾಮವೇ ಇರಲಿ ಅದು ಭಗವಂತನ ಅನುಪಮ ಸೇವೆಯಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪಾದಯಾತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ದೇಹದ ಅನೇಕ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ದೇವರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟದೈವದ ಕಡೆಗೆ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ಸುಖದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಪಾದಯಾತ್ರೆಗೆ ನಾನಾ ಜಾತಿಯವರು ಶ್ರದ್ಧಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬದವರಂತೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅನೇಕ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಜನರು ತಳಿರು ತೋರಣಗಳಿಂದ ಶೃಂಗರಿಸಿ, ರಂಗವಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಭಗವಂತನೇ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಪಾದಯಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಿ ಪುನೀತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊದಲು ಎಂತಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯವರಾಗಿದ್ದರೂ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಭಜನೆ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ನೀತಿಬೋಧಕ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತನ್ನ ಜೀವನದ ದಾರಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಎಂದರೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜ ಉಪಾಸನಾ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.
