ಇದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸನ್ನಿವೇಶ. ಜ್ವರದಿಂದ ಮೈ ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ‘ಡಾಕ್ಟ್ರೇ, ಸ್ವಲ್ಪ ಜ್ವರವಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸಿದರೆ, ಅಷ್ಟೂ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಔಷಧ ಕೊಡಿ’ ಎಂದು ಬಿನ್ನವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಮಹಾರೋಗ ಬಂತೆಂದು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲು ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಉಡುಗಿಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತೆ ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬರಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲದ ಹಳ್ಳಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕ್ರಿಯಾಟಿನಿನ್ ಮಟ್ಟ ಏಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಸಂಬಂಧಿತ ವೈದ್ಯರು ಡಯಾಲಿಸಿಸ್ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಮೂತ್ರಪಿಂಡ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಸಲಹೆ ನೀಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ರೋಗಿ ಬಂದಾಗ, ‘ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಂತೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ನಾನೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಅಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮಗೆ ಸುಲಭವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕೆಲಸ ಹಾಗೂ ಸೌಕರ್ಯಗಳ ತೊಂದರೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಷ್ಟೇ ಚಿಂತಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಯಿಲೆಯ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ, ರೋಗದ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿಯ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಒಮ್ಮೆ ಇದು ಗುಣವಾದರೆ ಸಾಕೆಂಬ ಮನೋಭಾವವನ್ನಷ್ಟೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಲುಬೇಗ ಅವರು ಗುಣವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುವುದನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತೇವೆ!
ರೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ರೋಗಿಯು ತಿಳಿಯುತ್ತ ಹೋಗುವುದೇ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಿರುವ ಆಹಾರ-ವಿಹಾರ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳ ಜ್ಞಾನವೇ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಮನಗಾಣಲೇಬೇಕು. ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ರೋಗಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಲು ಬಿಡಕೂಡದು. ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಗುರಿಯತ್ತ ಚಿತ್ತವಿರಬೇಕು. ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಿರಬೇಕು. ವ್ಯಾಧಿ ಎದುರಿಸುವ ವೀರತ್ವ ಇರಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ರೋಗದೊಡನೆ ಹೋರಾಡಿ ಗೆಲ್ಲುವ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸದಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬಬೇಕು. ದೇಹವನ್ನು ಸದೃಢವಾಗಿರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಉಪಚಾರಗಳನ್ನೂ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಆತ್ಮದ ಸ್ಥೆ ೖರ್ಯ, ಮನಸ್ಸಿನ ಧೈರ್ಯ, ಶರೀರದ ಶೌರ್ಯ - ಇದೇ ಗೆಲುವಿನ ಸೂತ್ರ.