ಪ್ರೇರಣೆ| ಹರಕೆಯಿಂದಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟಾರ್ಥ ಸಿದ್ಧಿಯೇ?

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹರಕೆ ಎಂದರೆ ‘ಹೇ ದೇವ ನೀನು ನನಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದಷ್ಟನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ/ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂಬ ದೇವರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದ, ಏಕ ಮುಖಿಯಾಗಿ ನಾವು ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಶಕ್ತಿ ಬರಲಿ ಎಂದು ನಾವು ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಅಛ್ಜ್ಠಠಿಞಛ್ಞಿಠಿ ಚ್ಞಛ ಅ್ಟ್ಞಛಿಞಛ್ಞಿಠಿ. ಈ ಸಲ ನಾನು ಪಾಸಾದರೆ ಗಣೇಶನಿಗೊಂದು ಕಾಯಿ ಒಡೆಸುತ್ತೇನೆ ಇಲ್ಲವೇ, ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ತಲೆಕೂದಲು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹರಕೆಗಳಾಗಲೀ, ಈ ಸಲ ನನ್ನನ್ನು ಎಲೆಕ್ಷನ್​ನಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಿಸಿದರೆ, ನಿನ್ನ ತಲೆಗೊಂದು ಬೆಳ್ಳಿ ಕಿರೀಟ ಎಂಬ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬೇಡಿಕೆಗಳಾಗಲೀ, ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ, ನಿನಗೆ ಇಂತಿಷ್ಟು ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ನಿನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸೀರೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತೇನೆ; ಒಡವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ನಿನ್ನ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪದ ದೀಪ ಹಚ್ಚುತ್ತೇನೆ, ಕುರಿ ಕೋಳಿ ಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಹರಕೆಗಳು, ಷರತ್ತು ಬದ್ಧವಾದ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳು. ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದು ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ, ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯ ಹರಕೆ ಹೊರುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಹರಕೆಗಳೆಂದರೆ, ದೇವರಿಗೆ ನಾವು ನೀಡುವ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆಮಿಷಗಳು, ಲಂಚಗಳು ಎನ್ನಬಹುದು. ಅಂದಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ದೇವರನ್ನು ನಾವು ಭ್ರಷ್ಟರ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳೋದೆಂದರೆ ಲಂಚಕೋರರಿಗೆ ಮುಂಗಡ ಹಣಕೊಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಎಂಬ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾವು ಅಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟರೆ, ನಾವು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಡಲು ನಮ್ಮ ದೇವರು ಲಂಚಕೋರನೇ? ಭ್ರಷ್ಟನೇ? ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಒಡೆಯುವ (ಒಡೆದು ಮತ್ತೆ ತಾನೇ ತಿನ್ನುವ!) ಒಂದು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗೆ, ದೇವರು ಅವನನ್ನು ಪಾಸು ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆಯೇ? ಇಲ್ಲವೇ ಸರ್ವಾಂಗ ಸುಂದರನಾದ ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕೂದಲು ಏಕೆ ಬೇಕು? ಈ ವಿಶ್ವದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವ ಆತನಿಗೆ ಯಾವುದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ? ಮೇಲಾಗಿ, ಹರಕೆ ಹೊತ್ತವರ ಕೆಲಸಗಳು ಮಾತ್ರ ಆಗಿ ಹೋದವೆ? ಏನೂ ಹರಕೆ ಹೊರದವರ ಕೆಲಸಗಳೇ ಆಗಿಲ್ಲವೇ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಹರಕೆಗಳಿಗೂ, ಫಲಿತಾಂಶಗಳಿಗೂ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ. ಹರಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರೋದು ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ. ಮಗುವಿಗೆ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದಾಗ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರುವ ಬದಲು, ತಕ್ಷಣ ಒಳ್ಳೆಯ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ತೋರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲವೇ? ಬರೇ ಹರಕೆಗಳಿಂದ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ನೆರವೇರದು. ಅಂದುಕೊಂಡ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಸಂಪನ್ನಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ, ಮೊದಲು ಬೇಕಾದುದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪರಿಶ್ರಮ. ಎಷ್ಟು ಶ್ರಮ ಪಡುತ್ತೇವೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಫಲ ನಮಗೆ. ನಾವು ದೇವರ ಎದುರು ನೂರಾ ಒಂದು ಕಾಯಿ ಒಡೆದರೂ, ಸಾವಿರ ಸಲ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿದರೂ, ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡದೆ ಜಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಕುರಿ ಕೋಳಿ ಬಲಿಕೊಟ್ಟರೆ, ಪಾಪವೇ ಹೊರತು ಪುಣ್ಯವೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೀತು? ಆ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಆತ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನು ಶಪಿಸದೆ ಇದ್ದೀತೇ? ಅಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನೇ ಆಗಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನದೇ ಆಗಿರುವಾಗ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಾವು ನೀಡುವ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಸ್ತುಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನಾವು ದೇವರೆಂದು ನಂಬಿರುವ ಆ ಕಲ್ಲಿನ ವಿಗ್ರಹದ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಿನ್ನದ ಹಾರದಿಂದ ಅವನೇನು ಮೆರೆಯಬೇಕಾಗಿದೆಯೇ? ಅದೇ ಕಾಣಿಕೆ ಹಣದಿಂದ ದೀನ ದಲಿತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ, ಆಗ ಅದು ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸವಾದೀತು; ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ ದೇವರಿಗೆ ಅದು ಪ್ರಿಯವಾಗಿ, ಆತ ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಬಹುದೇನೋ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಸತ್ಕಾರ್ಯ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆಗಳೇ, ನಾವು ಭಗವಂತನ ಹುಂಡಿಗೆ ಹಾಕಬೇಕಾದ ಕಾಣಿಕೆಗಳಲ್ಲವೇ?