ಇನ್ನೇನು ನಾಳೆ ಮಾರ್ಚ್ ಬಂದರೆ ನನಗೆ ಅರವತ್ತೆರಡು ವಯಸ್ಸು. ಇವತ್ತು ನಾನು ಜಗತ್ತಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬ ತೃಪ್ತ, ಅದೃಷ್ಟವಂತ, ಹಾರ್ಡ್ ರ್ವಂಗು-ಹಾಳುಮೂಳು. ಮೊನ್ನೆ ಬಂದಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು, ‘ನಿಮಗೆ ಬೇಜಾರೇ ಆಗಲ್ವಾ? ಒಂಚೂರೂ ಬೋರಾಗಲ್ವಾ? ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾನೇ ಇರ್ತೀರಲ್ವಾ; ಇದೆಲ್ಲ ಸಾಕು ಅನ್ಸಲ್ವಾ? ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ ರಜೆ ಬೇಕು ಅನ್ಸಲ್ವಾ?’ ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಪ್ರಾಣ ತಿಂತಾ ಇದ್ದಳು. ‘ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ’ ಅಂತ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಹೋದೆ.
ಇಂಥದೊಂದು ಸಲಹೆ ನಿಮಗೆ funny ಅನ್ನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೀಗೆ ಒಂದು ಶಿಸ್ತಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡು ನೋಡಿ. ಖಂಡಿತವಾಗ್ಯೂ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತೆ. ಹಳೆಯ ನೋವು, ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲದ ಗಿಲ್ಟು, ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದ ನಷ್ಟ, ಎಂದಿನದೋ ದುಃಖ-ಇವೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾವಾಗೆಂದರೆ ಆವಾಗ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡು ಹರಿದು ತಿನ್ನುವ ಬದಲು, ಅದಕ್ಕೇ ಅಂತ ಒಂದು ಟೈಮು ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು ಅವುಗಳನ್ನು ಅದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಭರಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಬಿಡುವುದು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಲಾಭದಾಯಕ. ಈ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಧಾವಂತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ದುಃಖ ಬೇರೆ, ಧಾವಂತ ಬೇರೆ. ಅವಳು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು ಅನ್ನೋದು ದುಃಖ. ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೇಳದೆ ಹೋದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸೋದು ಧಾವಂತ. ದುಃಖ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಂತಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಡಲಿ ಅಂತ ಅದಕ್ಕೊಂದು ime table ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಧಾವಂತ, ಅದು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವ ತನಕ ಬಿಡದೆ ಕಾಡುವ ಪಿಶಾಚಿ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬರೆದೇನು.
‘ನಿಮಗೆ ಬೋರಾಗೋದಿಲ್ಲವಾ?’ ಅಂತ ಕೂಡ ಆ ಹುಡುಗಿ ಕೇಳಿದಳು. ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ಅದರೆಡೆಗೆ ಕಾಮಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮನಾದ ಉತ್ಕಟತೆ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಷನ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇನಾದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಬೋರಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂದೆ. ‘ನಿಮಗೆ ರಜೆ ಬೇಕು ಅನ್ಸಲ್ವಾ?’ ಅಂದಳು. ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ತಾಸು ರಜೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಏಳುತ್ತೇನೆ. ಅರ್ಧ ದಿನ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ಹೋಗಿಬರುತ್ತೇನೆ. ಅನೇಕ ಸಲ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ವರ್ಕ್ ಷೆಡ್ಯೂಲಿನ ಭಾಗಗಳೇ ಆಗಿರುತ್ತವೆ ಅಂದೆ. ಹುಡುಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ಥಟ್ಟನೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು.
‘ನೀವು ಯಾರನ್ನೂ miss ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ವಾ?’ ಅಂದಳು.
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹೇಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಿ? ಅರವತ್ತೊಂದು ವರ್ಷದ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಯಾರನ್ನು miss ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ? ಒಂದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಗೆಳತಿ-ಗೆಳೆಯರು, ಯಾವುದೋ ಕಾಲದ ಸಮೃದ್ಧ ಕುಡಿತದ ಸಾಯಂಕಾಲಗಳು, ಅವತ್ತು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಡ್ರೖೆವ್ ಮಾಡುತ್ತ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕಳೆದ ಕಾಲ, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತಿಂದ ಪಾನಿಪುರಿ-ಪಾವ್ ಭಾಜಿ, ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಲ್ಲಿ ಅಲೆದ ಏಕಾಂಗಿ ಸಂಜೆಗಳು, ಗಝುಲು ಮೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಗಳು- yes, ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಮನುಷ್ಯ miss ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಲುಬುವುದಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ನಾನು ಸತ್ಯ ಹೇಳಲೇಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು, ಹೇಳಿದೆ.
‘ನಾನು ಆಂಟೀನ ತುಂಬ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತೇನೆ’
ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬ ಆಂಟೀನ ಮಿಸ್ವಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ತರಹದ ಆಂಟಿ, ಅವಳು ಬಂಧುವಾಗಿರಬೇಕು ಅಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವಳು. ನಮಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವಳು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ಆತಂಕ, ಭಯ, ಆಸೆ, ಕನಸು, ಕಸಿವಿಸಿ, ನಮ್ಮ affairs, ನಮ್ಮ ಬಲಹೀನತೆಗಳು-ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆಂಟಿ, ಅಮ್ಮನ ಹಾಗೆ ಬಯ್ಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಟ್ಟು ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ದಂಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ ದಂಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿರ್ಬಂಧಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಂಟಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಜೋಕು, ಹುಳ್ಳ ಹುಳ್ಳನೆಯವು-ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆಕೆ ಜೊತೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕಂಫರ್ಟಬಲ್ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು ಗೊತ್ತಾ? ಆ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿನಾಕಾರಣದ ಸಡಗರವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಂಟಿಗೆ ನಾವು ಇನ್ಹೇಗೂ relate ಆಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವಳು ಸಿಕ್ಕರೆ ಏನೋ ಸಂಭ್ರಮ.
ಹಾಗೆ ನಾನು ಹದಿನಾರರಲ್ಲಿ, ಹದಿನೆಂಟರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕರೆಯ, ಆತ್ಮೀಯ ಆಂಟಿ ಏನಾದಳು? ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದಳು? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಹೆಂಡತಿ ಸಿಕ್ಕಳು. ಮಕ್ಕಳು ಸಿಕ್ಕರು. ಗೆಳೆಯರು, ನೌಕರಿ, ಸುಖ, ದುಃಖ, ಗೆಳತಿಯರು-ಎಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕರು. ಆಂಟಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಕುಳಿತು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಆ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ.
"How sweet are you uncle!' ಅಂದಳು.
ನಂಗೊತ್ತು, ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲೊಬ್ಬ ಅಂಕಲ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಅಪ್ಪನಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವನು. ಏನನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಂಥವನು. ತುಂಬ ದಂಡಿಸದವನು. ಕೂಡಿಸಿ ತಿಳಿಹೇಳುವವನು. ಅವನು ಮತ್ಹೇಗೂ relate ಆಗ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಗುಟ್ಟನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹುಳ್ಳಹುಳ್ಳಗಿನ ಜೋಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದರೂ ‘ಕತ್ತೇ’ ಅಂತ ಹುಸಿ ಮುನಿಸು ತೋರಿಸಿ ನಗುತ್ತಾನೆ. ನಾಳೆ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ, ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇಲೆ, ಬದುಕು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಈ ಅಂಕಲ್ ಕೂಡ ಅದ್ಹೇಗೋ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
‘ಅವತ್ತು ನೀನೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ತೀಯೋ ಏನೋ ಅಲ್ವಾ...’ ಅಂದೆ. ಹುಡುಗಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
(ಲೇಖಕರು ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು)