ಬಂಗಾಳದ ದುರ್ಗಾಪೂಜೆಯ ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ನಡೆಯುವ ಪ್ರದೇಶದ ಮನೆಯ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಮಣ್ಣನ್ನು ಪುಣ್ಯ ಮಟ್ಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬಂಗಾಳದ ಕೋಲ್ಕತ್ತದಲ್ಲಿರುವ ಕುಮಾರ್ತುಲಿಯ ಮೂರ್ತಿಕಾರರ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಈ ಆಚರಣೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ದುರ್ಗಾದೇವಿಯ ಮೂರ್ತಿ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನದಿಯ ದಡದ ಜೇಡಿಮಣ್ಣನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಮಯ, ಗೋಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯ ಮಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಹತ್ವ ಹೊಂದಿರುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಮೂರ್ತಿ ತಯಾರಿಸುವ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಬಳಸುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಪ್ರದೇಶ ಹಾಗೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ.
ವೇಶ್ಯೆಯರ ಮನೆಯ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಪವಿತ್ರತೆಯ ಸ್ಥಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇಕೆ?
ಈ ಆಚರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ನಡೆಯುವ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮನೆಯ ಹೊರಗೇ ಬಿಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಆ ನಂಬಿಕೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆ ಪುಣ್ಯ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ವಿವರಣೆಯೇ ಹೊರತು, ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಸಾಬೀತಾಗಿರುವ ಘಟನೆಯಲ್ಲ. ಈ ಆಚರಣೆಯ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳೂ ಇವೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಪ್ರಕಾರ, ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೂ ದೇವಿಯ ಆರಾಧನೆಯ ಭಾಗವಾಗಿಸುವ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವಿದೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ಆಚರಣೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುವ ಏಕೈಕ ವಿವರಣೆಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಇದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ವಾದ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಸಹ ನೊಡಬಹುದು ಆದರೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಮಣ್ಣು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಾಗಲೂ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆಯೇ?
ಕೆಲವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರ್ತಿಕಾರರು ಅಥವಾ ಅರ್ಚಕರು ಈ ಮಣ್ಣನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಹಿಳೆಯರ ಬಳಿ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಣ್ಣನ್ನು ಪಡೆದು ಮೂರ್ತಿ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಬಳಸುವ ಪದ್ಧತಿಯ ವಿವರಣೆಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯವೂ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಇಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಮೂರ್ತಿಕಾರರೂ ಈ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
