ನಿಜಕ್ಕೂ ಈಗ ಭಾರತ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದೆ, ಅನುಮಾನವೇ ಬೇಡ!

ರಾಮಮಂದಿರದ ಚರ್ಚೆ ಬಂದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ವಿರೋಧಿಸಲಾಗದೆ ಚಡಪಡಿಸಿದ್ದು, ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮತಗಳನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಖಿಲೇಶ್, ಫೈಜಾಬಾದ್ ಹೆಸರು ಅಯೋಧ್ಯೆಯೆಂದು ಬದಲಾದಾಗಲೂ ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತದ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಸಂಕೇತವೇ. ಇವೆಲ್ಲ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಗತಿಗಳು ಎನಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಚಿಂತನೆಗಳು ಸಾಯುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ.

ಒಂದು ಬಲು ಸಂತೋಷದ ಸುದ್ದಿ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಿಡ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರೊ ಹತ್ತಿದರೆ ನೀವು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಸಂಗತಿಯೊಂದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದೇನು ಗೊತ್ತೇ? ಆಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಣಗೊಂಡಿರುವ 22 ಮೆಟ್ರೊ ಬೋಗಿಗಳು ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿವೆ. 2014ರಲ್ಲಿ ಆಲ್​ಸ್ಟಾಮ್ ಎನ್ನುವ ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ವಾಯವ್ಯ ರೈಲ್ವೆಗೆ 22 ಸಿಕ್ಸ್ ಕಾರ್ ಬೋಗಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಈ ಬೋಗಿಗಳು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿದ್ದು ಇದರಲ್ಲಿ ಲಗೇಜಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ವೀಲ್​ಚೇರ್​ಗಳಿಗೂ ಜಾಗ ಒದಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಲ್​ಸ್ಟಾಮ್ ಹಿರಿಯ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷ ಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾಂಗ್ ಮೊದಲ ಕಂತನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಪೂರೈಸಿರುವುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಹೆಮ್ಮೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಭಾರತವು ಉತ್ಪಾದಕ ಮತ್ತು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಶೃಂಗವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ‘ಮೇಕ್ ಇನ್ ಇಂಡಿಯಾ’ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದಾಗ ಆಡಿಕೊಂಡವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವರ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದರೊಳಗೆ ಭಾರತ ರಫ್ತು ಉದ್ದಿಮೆಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ ಸಾಧಿಸುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅದಾಗಲೇ ಭಾರತ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಯುದ್ಧವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ಭಾರತೀಯ ಉತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ನಿರ್ವಣದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ತರಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯಾಸ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದುದೇನಲ್ಲ. ಅದರ ನಡುವೆಯೇ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಮೆಟ್ರೊ ರೈಲಿನ ಈ ಸುದ್ದಿ ಎಂಥವನಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ ತರುವಂಥದ್ದು.

60 ವರ್ಷಗಳ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನೀಡಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ಒಂದಿನಿತೂ ಲೆಕ್ಕ ಕೊಡದೇ ಪಾರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ಮುರಿದು ಬೀಳುವಂತಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು, ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಖಾಕಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಪೊಲೀಸರು, ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳ ಗೆರೆಹಾಕುವ ಆಟದಂತೆ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಅಂಗಾತ ಬಿದ್ದಿರುವ ಟಿವಿ ಆಂಟೆನಾಗಳು, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್​ಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಯವನ್ನೇ ಪರಿಪಾಲಿಸದ ರೈಲು ಇಂಜಿನ್ನುಗಳು ಇವೇ ಮುಂತಾದವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಕೈಮುಗಿದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ರೆಕಾರ್ಡಗಳನ್ನು ಮುರಿದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕನ್ನು ಸುಂದರಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಗೌರವವನ್ನು ಅಚ್ಚರಿಯೆಂಬಂತೆ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಬಗೆಬಗೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ರಾಹುಲ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ‘ಮೋದಿಗೆ ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಲಿ’ ಎಂದು ಸವಾಲೆಸೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಯಾವ ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗೂ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮಾತಿಗಿಂತ ಕೆಲಸಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈಚೀಚೆಗಂತೂ ‘ಭಾರತ ಚೀನಾವನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ’ ಎಂದು ಜಗತ್ತು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಚೀನಾ ದಿನೇದಿನೆ ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ!

ಕಳೆದ 40 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಚೀನಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಈ ವೇಗ ದೀರ್ಘಕಾಲದ್ದೇನಲ್ಲ. 2030ರ ವೇಳೆಗೆ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ತುದಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿರುವ ಚೀನಾ ನಂತರ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಕುಸಿಯಲಿದೆ ಎಂದು ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದು ಯಾವ ಕಾರ್ವಿುಕ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಚೀನಾ ದೈತ್ಯಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತ್ತೋ 2050ರ ವೇಳೆಗೆ ಅದೇ ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾಗಲಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ ಉತ್ಪಾದನೆ ಕುಸಿದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿದೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಅನೇಕ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಇದು ಗಂಭೀರ ಹೊಡೆತವನ್ನಂತೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕೊಡಲಿದೆ. ಕಳೆದ 25 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಚೀನಾ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಯೋಜನೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಡತನ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಬಲುದೊಡ್ಡ ಉತ್ಪಾದಕ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಯೂ ಅದು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಚೀನಿಯ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಆತ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ತಿರುಗಾಡಲಿಕ್ಕೂ ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅನೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಚೀನಿಯರನ್ನೇ ನಂಬಿ ಕುಳಿತಿರುವುದರಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 60 ಕೋಟಿ ಚೀನಿಯರು ಜಾಗತಿಕ ಕಾರ್ವಿುಕ ಸಂಕುಲದ ಭಾಗವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದಂತೂ ಎಂಥವನಿಗೂ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಸಂಗತಿಯೇ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗದ ಚೀನಾ ಕಳೆದ ಕೆಲವಾರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಬರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅದರ ಆದಾಯವೃದ್ಧಿಗೆ ಮೂಲಕಾರಣವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಚೀನಾದ ದೆಸೆ ಕೆಟ್ಟಿದೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಮಂಡಿಸಲಾಗದೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ನಾಯಕರು 5 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಳ್ಳಿದರೆ ಸಾಕೆಂದು ಏದುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೋದಿ ಹಾಗಲ್ಲ, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೂ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಪ್ರಬಲಶಕ್ತಿ ತಾವೆಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಚೀನಾವನ್ನು ಕಂಡರಾಗದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಎದುರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಭಾರತ ಬಲಾಢ್ಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚೀನಾ, ಮಿಕ್ಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಲ ಕೊಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಆ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದೆ ಹೋದಾಗ ಆ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೇ ಲೂಟಿ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಈಗ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಅತ್ತ ಚೀನಾದ ವೇಗದ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಸಹಿಸದ ಪಶ್ಚಿಮದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಏಷ್ಯಾದ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಇಸ್ರೇಲ್​ಗೆ ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದರೆ ಜಪಾನ್ ದ್ವೇಷವಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ತೋರಲಾಗದೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಗದ್ದುಗೆಯೇರಿದ ಮೋದಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಚೀನಾ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡರು. ಚೀನಾದ ಪರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ನೆರೆಯವರನ್ನು ಸಾಮ, ದಾನ, ಭೇದಗಳ ಮೂಲಕ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಡೋಕ್ಲಾಂನಲ್ಲಿ ಚೀನಾವನ್ನು ಮಣಿಸಿದ ನಂತರ, ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದೆದುರು ಗುಟುರುಹಾಕಿದ ನಂತರ ಏಷ್ಯಾದ ಪ್ರಬಲ ರಾಷ್ಟ್ರ ತಾನೆಂದು ಭಾರತ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಎದೆತಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಚೀನಾದ ‘ಒನ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಒನ್ ರೋಡ್’ ಯೋಜನೆಯ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಭಾರತ, ಚೀನಾ ಕುರಿತಂತೆ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಜಾಗತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಚೀನಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲದಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿತು.

ಅತ್ತ ಅಮೆರಿಕದ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್, ಏರುತ್ತಿರುವ ವಿತ್ತೀಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದದ್ದಲ್ಲದೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಬೆಂಬಲ ನೀಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮೋದಿಯವರ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ ಮತ್ತು ಚಾಣಾಕ್ಷ ರಾಜನೀತಿ ಈಗ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಜಗತ್ತಿನ ಕ್ರುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿ ಚೀನಾದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚೀನಾದ ಮೌಲ್ಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಹೋಯ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಚೀನಾದ ಜಿಡಿಪಿ ಶೇ. 5ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೆಳಗಿಳಿದರೆ ಭಾರತ ಶೇ. 8ರ ಆರ್ಥಿಕ ದರ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿತು. ಹಾಗಂತ ಭಾರತ ಚೀನಾದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನೇನೂ ಕಡಿದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿಗೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳು ಬರುವುದು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ. ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಉತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಚೀನಾ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಚೀನಾದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸಾಫ್ಟ್​ವೇರ್ ಉದ್ಯಮ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕಿಂತಲೂ ವೇಗವಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಮೋದಿ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ನೀತಿ ಆಯೋಗದ ಮುಂದೆ ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ತಂದಾಗ ‘ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ’ಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಅಪರೂಪದ್ದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಆರಂಭಿಸಿದ ಸರ್ಕಾರ ಈಗ ಮಹತ್ವದ ಸಾಧನೆಗೆ ದಾಪುಗಾಲನ್ನಿಡುತ್ತಿದೆ.

ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾರತವೀಗ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟಲಾರದ ಅನೇಕ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯಿಂದಲೇ ಮೆರೆದಾಡುತ್ತಿದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನರಿಂದು ಯೋಗದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯೋಗೋದ್ಯಮವೊಂದೇ ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಲಿಯನ್​ಗಟ್ಟಲೆ ಡಾಲರುಗಳ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ಬಡತನದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನಂತರ ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜನ ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮಾಮೂಲೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಭಾರತ ತನ್ನ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಂಪರೆಯ ಪುನರುಜ್ಜೀವನದ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬುತ್ತಿದೆ. ಮೋದಿ ಅದನ್ನೂ ಬಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ನಿಭಾಯಿಸಿದರು. ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ತಾನು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸದವನು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ತೆವಲಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಮೋದಿ ತಾನು ಹಿಂದೂ ಎಂದು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಜತೆಗೆ ವಿದೇಶದಿಂದ ಬಂದವರನ್ನು ಗಂಗಾ ಆರತಿಗೆ, ಮಂದಿರಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮೂಲಕ ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಅವರೆಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಹರವಿಟ್ಟರು. ಇದು ಭಾರತದ ಮೂಲಸತ್ವದೆಡೆಗೆ ಜಗತ್ತು ಹೊರಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇಂದು ರಾಮಮಂದಿರದ ಕುರಿತಂಥ ಚರ್ಚೆ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಕದನವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಪರಂಪರೆಯ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವೆಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಸದ್ಗುರು ಜಗ್ಗಿ ವಾಸುದೇವ್ ಅವರಿಗೆ, ರವಿಶಂಕರ್ ಗುರೂಜಿ, ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿಯಂಥವರಿಗೆ, ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಮಿಷನ್ನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಕ್ತಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲದೆ, ಭಾರತವನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಗತಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಭಾರತದಲ್ಲೇನೂ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಪಾರ್ಟಿ ಎಂದೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ತನ್ನ ತಾನು ಹಿಂದೂ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಿರಲಿ ರಾಹುಲ್ ತಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ಜನಿವಾರ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಗೋತ್ರವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದಾಯ್ತು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಾದದ ಕುರಿತಂತೆ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ವಿರೋಧಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯಲ್ಲಿ ಮಂದಿರಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧಕೇಂದ್ರ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಖರ್ಗೆಯವರಿಗೆ ಪಾಪ ಅದೆಷ್ಟು ಆಘಾತವಾಗಿರಬೇಡ. ದುಃಖವಾಗಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೇ. ರಾಮಮಂದಿರದ ಚರ್ಚೆ ಬಂದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸು ವಿರೋಧಿಸಲಾಗದೆ ಚಡಪಡಿಸಿದ್ದು, ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಮತಗಳನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಖಿಲೇಶ್, ಫೈಜಾಬಾದ್ ಹೆಸರು ಅಯೋಧ್ಯೆಯೆಂದು ಬದಲಾದಾಗಲೂ ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತದ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಸಂಕೇತವೇ. ಭಾರತ ಮೇಲೆದ್ದಿತೆಂದರೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೊಂದರೆಕೊಡುವ ದುಷ್ಟರ ಸದ್ದು ಅಡಗಲೇಬೇಕಲ್ಲವೇ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಜಗತ್ತು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆಗೆ ಹೊರಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿರೋದು.

ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಎನಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಚಿಂತನೆಗಳು ಸಾಯುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ. ಮೊನ್ನೆ ಜೆಎನ್​ಯುುಗೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಾರ್ಟಿಯ ನಾಯಕ ಪ್ರಕಾಶ್ ಕಾರಟ್ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ 50 ಜನರಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಬ್ರಮಣಿಯನ್ ಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ಸೇರಿದ ಜನರಿಂದ ಸ್ವಾಗತ ದೊರೆತಿತ್ತು. ಅದರರ್ಥ ಇನ್ನು ಚೀನಾದ ಬೇಳೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬೇಯಲಾರದು ಅಂತ. ಅತ್ತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಚೆನ್ನಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಸೇನಾಧ್ಯಕ್ಷ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಬೇಡಿಕೆ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಗೋಗರೆಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ್ದಾನೆ. ಅಗಸ್ತಾವೆಸ್ಟ್​ಲ್ಯಾಂಡ್ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಹಗರಣದ ಆರೋಪಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಶೆಲ್​ನ್ನನ್ನು ದುಬೈನಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದ ಬಳಿಕವಂತೂ ಮುಸಲ್ಮಾನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಕುರಿತಂತೆ ಯಾರೂ ಚಕಾರ ಎತ್ತಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ-ವಿರೋಧಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಕೈಗೊಂಡ ನಂತರ ಅನೇಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲದೆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚೀನಾ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ಮೇಲಿದೆ. ಭಾರತ ಅಮೃತಕಲಶ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದೆ. ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಭಾರತ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದೆ!

(ಲೇಖಕರು ಖ್ಯಾತ ವಾಗ್ಮಿ ಹಾಗೂ ಚಿಂತಕರು)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *