ಪ್ರೊಫೆಷನ್​ಗೂ ರಿಲೇಷನ್​ಗೂ ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕೋದು ತಪ್ಪಲ್ವಾ?

| ಗಣೇಶ್ ಕಾಸರಗೋಡು

ನಿಜವಾದ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ, ನಯನಾಜೂಕಿನ ನಡೆ ನುಡಿಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿದ ನಾಯಕಿಯರ ಈ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಿ; ಹರಿಣಿ, ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರಿ, ಲೀಲಾವತಿ, ಪಂಡರೀಬಾಯಿ, ಸರೋಜಾದೇವಿ, ಜಮುನಾ, ಜಯಂತಿ, ಆರತಿ, ಭಾರತಿ, ವಾಣಿಶ್ರೀ, ದೀಪಾ, ಅರ್ಚನಾ, ಮಾಧವಿ, ಅಂಬಿಕಾ, ಗೀತಾ, ಮಂಜುಳಾ, ಜಯಪ್ರದಾ, ಜಯಸುಧಾ, ಪದ್ಮಪ್ರಿಯಾ, ಊರ್ವಶಿ, ರೂಪಾದೇವಿ, ಜಯಮಾಲಾ, ಕಲ್ಪನಾ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ರಾಜಶ್ರೀ, ಸುಮಲತಾ, ರೇಖಾ… ಈ ಎಲ್ಲರೂ ಸುರಸುಂದರಿಯರೇ. ಎಲ್ಲರೂ ವರನಟ ರಾಜ್​ಕುಮಾರ್ ಅವರ ನಾಯಕಿಯರಾಗಿ ಮಿಂಚಿದವರೇ. ಇಂಥ ನಾಯಕಿಯರ ಜತೆ ನಟಿಸುವಾಗ ಒಂದು ಹಂತದ ಸಲಿಗೆ ಸಹಜ, ಅನಿವಾರ್ಯ! ತೆರೆಮೇಲಿನ ನಾಯಕಿಯರ ಜತೆ ರಾಜ್​ಕುಮಾರ್ ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಹಜ ಸಲಿಗೆಯನ್ನು ರಾಜ್ ಅವರ ನಿಜ ಜೀವನದ ‘ನಾಯಕಿ’ಯಾದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ರಾಜ್​ಕುಮಾರ್ ಅವರು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಬಹುದು? ಅವರಿಗೆ ಅಸೂಯೆ ಆಗಲಿಲ್ಲವೇ? ಮುಜುಗರವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆ ದಿನ ನಾನು ಸದಾಶಿವನಗರದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತ?

‘ಅದು ನಟನೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮೊದಲು ನಾವು ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಇರಬೇಕಾದದ್ದು ತೀರಾ ಸಹಜ. ಇದನ್ನೇ ತಪ್ಪು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ ನನ್ನಂಥವರು ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನನ್ನ ಯಜಮಾನರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ.

ಅಳತೆ ಮೀರಿದ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಸಹಜ. ಆದರೆ ನಮ್ಮವರದ್ದು ಅಳತೆ ಮೀರದ ನಡವಳಿಕೆ. ಕಾಯಾ ವಾಚಾ ಮನಸಾ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನದ್ದು ನಿರ್ದೇಶಕರ ಆಣತಿಯಂತೆ ನಟಿಸುವ ಕಾಯಕ. ಅದು ಅವರ ಪೊ›ಫೆಷನ್. ಪೊ›ಫೆಷನ್​ಗೂ ರಿಲೇಷನ್​ಗೂ ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕೋದು ತಪ್ಪಲ್ವಾ? ರೋಮಾಂಟಿಕ್ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪುಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬೇರೆ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸೋದು ನ್ಯಾಯವೇ? ನಿರ್ದೇಶಕರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೋ ಕಲಾವಿದರಾದವರು ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಕ್ಯಾಮರಾ ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನರು ಆಯಾ ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕಿಯರ ನಾಯಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕ್ಯಾಮರಾ ಹಿಂದೆ ಅವರು ನನಗೆ ನಾಯಕರು…’- ಎಂದು ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯೋದುಂಟಾ? ‘ತಿಪಟೂರಿನ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರು ನಿಮ್ಮ ಸವತಿಯಂತೆ ಹೌದಾ?!’- ನನ್ನ ಮತ್ತೊಂದು ಕೀಟಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ನಗುತ್ತ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ; ‘ಅವರು ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನರ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರು. ಇಬ್ಬರದ್ದೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಾಗದ ಸ್ನೇಹ. ಎಂಥ ಗಟ್ಟಿ ಗೆಳೆತನವೆಂದರೆ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಜತೆ ಮಾತಿಗೆ ನಿಂತರೆ ಸಾಕು, ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು! ಹೌದು ಕಣ್ರೀ, ಅವರಿವರೇಕೆ? ನಾನೇ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರನ್ನು ನನ್ನ ಸವತಿ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ! ಅವರ ನೆನಪಾದರೆ, ಸಾಕು ಇವರು ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಹೊರಟು ಬಿಡೋರು. ಹಾಗೆಯೇ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರೂ ಬೆಂಗ್ಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಡೋರು! ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಈ ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮೆಜಮಾನರ ಜತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರು ಏಳೇಳು ಜನ್ಮದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮೆಜಮಾನರ ಜತೆಗಿರುವವರು! ಅವರ ಜತೆ ಒಂದೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮಾತಾಡಿದರೂ ಸಾಕು ನಮ್ಮೆಜಮಾನರು ಒಂದಿಡೀ ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಇರೋರು… ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿರುವಾಗ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸವತಿ ಅಲ್ವಾ ನೀವೇ ಹೇಳಿ..?’- ಎಂದು ನನಗೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ್ದರು ಪಾರ್ವತಮ್ಮ!

‘ಮದುವೆಗೂ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಯಜಮಾನರು ಕ್ಯಾಮರಾ ಮುಂದೆ ನಟಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?’- ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ವಿಚಲಿತರಾದಂತೆ ಕಂಡರು. ನಂತರ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ; ‘ಆಗ ‘ಬೇಡರ ಕಣ್ಣಪ್ಪ’ ಚಿತ್ರದ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದಿಣ್ಣ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಮರವೊಂದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಸುಡುವ ಬೇಸಿಗೆ ಬೇರೆ. ಫ್ಲೋರ್​ನೊಳಗಿನ ಕಾವು ಬೆಂಕಿಯಾಗಿತ್ತು! ಕಿತ್ತು ಬರುವ ಬೆವರು. ಬರೀ ಮೈಗೆ ಹೆಬ್ಬೆರಳು ಗಾತ್ರದ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಎದೆ ತುಂಬ ಬಿಗಿದು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದರು! ಮೈಯೆಲ್ಲ ನವೆ. ಹಾಡೊಂದರ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಬೇರೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ. ಮೊದಲ ಅನುಭವ. ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಯಿತೆಂದು ಹಗ್ಗ ಬಿಚ್ಚಿ ಬಿಡುವರೇನೋ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕ ನನ್ನದು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬ್ರೇಕ್​ವರೆಗೂ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಲಾಯಿತು. ಬ್ರೇಕ್​ನಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗ ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಕಂಟಿನ್ಯೂಯಿಟಿ ಕೂಡ ಬ್ರೇಕ್ ಆಗುವುದೋ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಬಂದಿಯಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮೆಜಮಾನರು ಊಟ ಮಾಡುವಂತಾಯಿತು! ನಂತರ ಶುರುವಾದ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ನಡುರಾತ್ರಿಯ ತನಕ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ರಾತ್ರಿ 12ಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಗ್ಗ ಬಿಚ್ಚಿ ನಮ್ಮವರನ್ನು ಬಂಧಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದರು! ನಾನು ನೋಡಿದ ನಮ್ಮವರ ಈ ಪ್ರಥಮ ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ಅನುಭವವನ್ನು ಬದುಕು ಪೂರ್ತಿ ಮರೆಯಲಾರೆ…’- ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದರು. ಇದಾಗಿ ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ, ರಾಜ್​ಕುಮಾರ್ ಇಲ್ಲ, ಪಾರ್ವತಮ್ಮನವರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೆನಪುಗಳು ಮಾತ್ರ ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

(ಲೇಖಕರು ಹಿರಿಯ ಸಿನಿಮಾ ಪತ್ರಕರ್ತರು)

(ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ: [email protected])

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *